पवाचीच गोष्ट आहे, सकाळी ऑफिसला निघायचं म्हणुन तयार होऊन बुट घालत होतो. तर तेवढ्यात आमचं धाकटं कन्यारत्नाने ( वय वर्ष १५) एकदम हसणं सुरु केलं..

म्हंटलं काय झालं?

तर म्हणे की तुम्ही अगदी वॉचमन सारखे दिसताय आज.. अगदी तस्साच ड्रेस घातलाय तुम्ही.

मी एकदा स्वतःकडे , अन स्वतःच्या कपड्यांकडे पाहिलं.काळा रंग माझा आवडता -स्पेशली ट्राउझर साठी म्हणुन काळी ऍरोची ट्राउझर, स्काय ब्लू लाइअनिंगचा ऍरोचाच शर्ट, नेव्ही ब्लु कंपनी लोगो असलेला  टाय (कस्टमर सेमिनार होतं म्हणुन, नाही तर मी टाय वगैरे वापरत नाही , नेहेमी सेमी फॉर्मल म्हणजे फुल स्लिव्ह शर्ट ट्राउझर्स मधे असतो.) लावलेला होता. आरशा समोर जाउन उभा राहिलो.. आणी स्वतःच्या प्रतिबिंबाकडे पाहिलं.. तर समोर एक अर्धवट वयाचा पोट सुटलेला , ज्याने केवळ कंबरेला पट़्टा लावला आहे, म्हणुन पोट जागेवर आहे, नाहीतर कधीच खाली घरंगळलं असतं.. असा एक माणुस दिसला. पण  वॉचमन?? छे!!!

एकदम लक्षात आलं, की हल्ली वॉचमन लोकांचा पण असाच ड्रेस असतो. स्पेशिअली मल्टीप्लेक्स , मॉल्स मधे.. स्ट्राइप्स असलेला शर्ट, आणि काळी किंवा नेव्ही ब्लु ट्राउझर… ते  लक्षात आलं आणि एकदम हसु आलं. टाय काढुन टाकला, अन कपाटाशी गेलो, तिथे जाउन दुसरा शर्ट घालायचा म्हणुन  प्लेन आकाशी रंगाचा शर्ट काढला.

तर मागुन कॉमेंट ऐकु आली.. ’बाबा, कोरियर बॉय चा ड्रेस होतोय ’ हा शर्ट नका घालू..

तिच्याकडे जरा चिडुनच पाहिलं.. तुला काय करायचय? मी काही पण घालीन..

असं म्हंटलं खरं, पण एकदा तिने कॉमेंट टाकल्यावर मात्र तो शर्ट घालायची इच्छा झाली नाही. कपाटाशी उभा राहुन  बरेच कपडे उलथा पालथ करुन शेवटी एक पांढरा शर्ट, नविनच घेतलेला (सेल मधे .. लुई फिलीप वर सध्या ५० टक्के डिस्काउंट आहे ) तो घालायला म्हणुन बाहेर काढला, आणि कन्यारत्नाकडे ’आता काय म्हणशील?? ” अशा नजरेने पाहिलं.

ती काहीच बोलली नाही, फक्त थोडं हसली… मला बरं वाटलं… चला बरं झालं!

पण हे सुख फार काळ टिकणारं नव्हतं,   मला वाटतं की  मी शर्ट घालायची वाट पहात ती उभी होती . जेंव्हा शर्ट घालुन झाला, आणि जोव्हान वगैरे अंगावर उडवुन झाल्यावर टाय लावायला घेतला, तरीही ती काहीच बोलली नाही. मला खुप बरं वाटलं.. चला म्हणजे हाअ ड्रेस तरी चांगला आहे.. ना कोरियर बॉय , ना वॉचमन..

स्वतःशिच हासलो, अन  पायात सॉक्स घालणे सुरु केले. ओठ शिळ घालत होते, सगळं काही व्यवस्थित झालं की कसं बरं वाटतं नां? आज सकाळीच मस्त ब्रेकफास्ट झाला होता. फोडणीची पोळी अन दही ( शिळी पोळी कुस्करुन फोडणीला घातलेली ( कांदे पोह्या सारखी) मला वाटतं त्याला मुंबईला पोळीचा चिवडा म्हणतात) माझं फेवरेट आहे ते.. बायकोने  तिन वेळ चहा  पण करुन दिला होता कुरकुर न करता..

तिने न बोलताच तिच्या मनातले विचार मला समजतात , ती नक्कीच   मनातलया मनात म्हणाली असेल.. अरे किती चहा पितोस.. एका कपाला दिड चमचा साखर, म्हणजे दिवस भरात, तुझे १५ कप चहा गुणीले दिड चमचा म्हणजे जवळपास २२ चमचे साखर= २०० ग्राम साखर? इतकी साखर तुला आवश्यक नाही रे.. जरा चहा कमी कर… वगैरे वगैरे न एकावं लागल्यामुळे मी अगदी खुष होतो आज!

हं , तर काय सांगत होतो, तयार झाल्यावर मग घराबाहेर निघणार, तेवढ्यात मागुन हळुच आवाज ऐकु आला.. ’ आई ,आपले (?) बाबा अगदी वेटर सारखे दिसतात की नाही आज ह्या ड्रेस मधे??” आणि नेमकं ते मला ऐकु आलं.. !!एवढा चांगला तयार होऊन घरून निघालो आणि ही अशी कॉमेंट!! आता काय करणार! तिच्याकडे पाहिलं, एक  टप्पल  द्यायला  मागे वळलो, तर ती  धावतच तिच्या बेडरुममधे गेली अन  दार लाउन घेतलं.. !! मी पण हसतंच घराबाहेर पडलो..

थोड्या वर्षापुर्वी एक फॅशन होती. काय व्हायचं की पुर्वी लोकं सफारी घालायचे. म्हणजे ज्या कपड्याची पॅंट त्याच कपड्याचा शर्ट. त्याच्या खांद्यावर दोन पट़्ट्या किंवा समोर पॅच खिसा , असा काहीतरी ड्रेस होता तो. बरं फॅशन इतकी होती, की एखाद्या लग्नात वगैरे तर बरेचसे लोक असे सफारी घातलेले दिसायचे.बॅंड वाजवणारे पण असाच काहीतरी ड्रेस वापरायचे.  कधी कधी  या सफारीचा रंग पण अगदी बॅंडवाल्यासारखा   असायचा.   घालणाऱ्याची पर्सनॅलिटी अगदी छाडमाड असेल तर तर तो ड्रेस घालणारा आणि लग्नाच्या वरातीमधे बॅंड वाजवणारा, किंवा एखादा ऑफिस मधला चपराशी एकसारखेच दिसायचे.

या बाबतित स्त्रियांचं एकदम पक्कं असतं, की ठराविक साडी, मग यावर मॅचिंग असलेले इतर कपडे, मॅचींग बांगड्या.. इत्यादी.. त्या बाबतित त्या कधिच कॉम्प्रोमाइझ करित नाहीत. पुरुषांचं आपलं मिक्स ऍंड मॅच सुरु असतं नेहेमी.. काळी, राखाडी, किंवा नेव्ही ब्लु ट्राउझर आणि कुठलाही पाइन स्ट्रिप शर्ट.. बस.. चलता है. एक पेअर ब्लॅक शु आणि एखादा स्निकर असला की झालं.. और क्या चा्हीये?

एक गोष्ट आहे..अगदी लहानशा गोष्टींचा किती परीणाम होतो नां आपल्यावर? प्रत्येक ड्रेस हा कुठल्या ना कुठल्या तरी प्रोफेशनशी निगडीत केला जातो. मग तो ड्रेस इतरांनी वापरला तर लगेच त्या माणसाला त्या प्रोफेशनशी कोरिलेट केलं जातं.  सह्ज जाणवलं म्हणुन इथे पोस्ट करतोय.

बऱ्याच ठिकाणी नेहेमी प्रमाणेच सर्कस चे समालोचन वाचले . जवळपास सगळेच पेपर यावर काहीना काही लिहित होते.

एक रींग मास्टर आणि ९७ जोकर्स.. सगळे एका मोठ्या  तंबुमधे एकत्र झाले आणि सगळ्या जगाला एक तमाशा दाखवला. त्यांना कदाचित वाटलं असेल की आपण जे काही सांगतोय ते लोकं सिरियसली घेतील , पण लोकांनी पण या तमाशाकडे फारसं लक्ष दिलं नाही- अगदी टाळ्या वाजवण्याचं पण सौजन्य दाखवलं नाही.   वृत्तवाहिन्या, वृत्त पत्र वगैरे यांनी मात्र या सर्कसची ही घटना खुप पब्लिसाईझ करण्याचा प्रयत्न केला, अर्धवट माहिती खुप  ठिकाणी वाचण्यात आली.

अर्थात या सगळ्या तमाशा बद्दल इतक्या बातम्या येउन सुध्दा लोकांना काही फारसं कळलं नाही. बस काही तरी पर्यावरणाबद्दल काहीतरी  आहे एवढंच लक्षात आलं लोकांच्या. एक ओबामा  आणि इतर  देशांचे प्रति्नीधी एकत्र जमा झाले होते, पृथ्वीच्या वाढणाऱ्या तापमानाची काळजी करण्या करता.. ( पंचतारांकीत हॉटेलमधे बसुन झोपडपट्टी निर्मुलनाच्या गप्पा मारण्यासारखं वाटतं मला हे…)

पण एक जागरुक नागरीक म्हणुन माझे या घटनेवरचे भाष्य (आता  ते ऐकतं कोण  म्हणा  , म्हणुन तर  ब्लॉग वर लिहितोय…थोडे फार लोकं तरी वाचतिलच नां..) लिहावेसे वाटले म्हणुन हा ब्लॉग. सगळ्याता आधी हा काय प्रकार आहे?? हे थोडं समजुन घेउ. अगदी थॊडक्यात एका एका पॅरिग्राफ मधे..

औद्योगिक प्रगती झाली की एकॉनॉमी पण वाढीस लागते. जेंव्हा एखादा उद्योग सुरु केला जातो तेंव्हा त्याचे पर्यावरणावर बरेच परिणाम होतात. हवेचे प्रदुषण, पाण्याचे प्रदुषण, हे सगळ्यात जास्त महत्वाचे. भारतामधे एक मानक संस्था आहे ’ इंडीयन पोल्युशन कंट्रोल बोर्ड’, ज्याच काम एवढंच की होणारे प्रदुषण हे लिमिट्स मधे आहे की नाही ह्याकडे लक्ष ठेवणे.अर्थात ही संस्था ( की  भारत सरकार का संस्थान??) आपलं  काम कितपत  इमाने इतबारे करते हे युनियन कार्बाईडच्या केस वरुन, किंवा गंगा नदीच्या खराब झालेल्या पात्रावरुन सरळ लक्षात येतं.

जेंव्हा उद्योग /कारखाना  सुरु होतो तेंव्हा बऱ्याच प्रमाणात कार्बन डाय ऑक्साईड आणि कार्बन मोनॉक्साईड पर्यावरणात सोडला जातो, ज्याची मात्रा वाढल्यास ओझोनचा थर कमी होऊन पृथ्वीचे तापमान वाढू शकते. ( मला तर एवढंच समजलंय.. तुम्हाला काही जास्त माहिती असेल तर कृपया कॉमेंट मधे लिहा ). हे मुख्यत्वे करुन धातु , किंवा फाउंड्री वगैरे ठिकाणी किंवा थर्मल पॉवर स्टेशन पासुन तर साधी मोटरसायकल चालवण्या मुळे पण वाढु शकतं.अगदी विजेचा बल्ब लावल्याने पण कार्बन एमिशन वाढतं.

तर, गेल्या वर्षी जेंव्हा हिलरी क्लिंटन भारतात आल्या होत्या, तेंव्हा त्यांना भारत २५ टक्के कार्बन उत्सर्जन कमी करु शकणार नाही ,हे ठणकाउन सांगणारे जयराम  रमेश या वेळी मात्र जेंव्हा खरंच या समिटला जायची वेळ आली तेंव्हा मात्र एकदम नांगी टाकुन असेंब्ली मधे  भारताने २५ टक्के उत्सर्जन कमी करणे कसे आवश्यक आहे यावर मोठया भावनावेगाने बोलले.मला हेच समजलं नाही की एक वर्षापुर्वी जे पोटतिडीकीने भारताच्या विकासाबद्दल बोलत होते, त्यांना एकदम काय झाले असावे??

रिंग मास्टर सगळ्या विकसनशिल राष्ट्रांना वेठीस धरुन  कार्बन उत्सर्जनात कपात करा म्हणुन आग्रह करित होते. हा दर जो आहे दोन टक्क्यांवर आणावा असे त्यांचे मत होते..जर हे मान्य केलं, तर याचा परिणाम?? विकासाचा दर एकदम कमी होईल, नविन उद्योग सुरु होणार नाहीत, बेकारीत वाढ होईल. पृथ्वीचे संवर्धन आवश्यक आहे, बट ऍट द कॉस्ट ऑफ इंडीय़ा?? नो वे!!!

थोडी इंटरेस्टींग माहिती देतोय खाली. ओबामा जे सारखं म्हणताहेत भारताला( या पुढे भारत आलं की त्याचा अर्थ भारत आणि इतर विकसनशिल देश असा घ्यावा)की कार्बन उत्सर्जन कमी करा, पण या कार्बन उत्सर्जनाचे स्टॅटस्टीक सापडलंय नेट वर.. ते इथे पोस्ट करतोय. ते बघा, आणि  तुम्हीच ठरवा कोण जबाबदार आहे या कार्बन उत्सर्जनाला.

ank	Country	Annual CO2 emissions[8][9] (in thousands of metric tons)	Percentage of global total	Per Capita[10] (metric ton)	Reduction needed to reach world per capita average
-	World	28,431,741	100.0 %	4.18	0 %
1	China	6,103,493	21.5 %	4.57	9 %
2	United States[11]	5,752,289	20.2 %	18.67	78 %
-	European Union[12]	3,914,359	13.8 %	7.84	47 %
3	Russia	1,564,669	5.5 %	11.03	62 %
4	India	1,510,351	5.3 %	1.29	-224 %
5	Japan	1,293,409	4.6 %	10.14	59 %
6	Germany	805,090	2.8 %	9.82	57 %
7	United Kingdom	568,520	2.0 %	9.26	55 %
8	Canada	544,680	1.9 %	16.08	74 %
9	South Korea	475,248	1.7 %	9.59	56 %
10	Italy[13]	474,148	1.7 %	7.90	47 %
11	Iran	466,976	1.6 %	7.03[14]	41 %
12	Mexico	436,150	1.6 %	3.92[15]	-7 %
13	South Africa	414,649	1.5 %	8.45[16]	51 %
14	France[17]	383,148	1.4 %	5.98[18]	30 %
15	Saudi Arabia	381,564	1.3 %	13.30[19]	69 %
16	Australia	372,013	1.3 %	18.74	78 %
17	Brazil	352,524	1.2 %	1.83	-128 %
18	Spain	352,235	1.2 %	8.69[20]	52 %
19	Indonesia	333,483	1.2 %	1.39[21]	-201 %
20	Ukraine	319,158	1.1 %	6.98[22]	40 %

भारताचे पर कॅपिटा उत्सर्जन अतिशय कमी आहे, वर्ल्ड कॅपीटा ऍव्हरेज प्रमाणे तर अगदीच नगण्य आहे. अमेरिकेने ७८ टक्के उत्सर्जन कमी करावे अशी अपेक्षा आहे. ते करणार नाहीत याची खात्री आहेच!!!

बरं या कामासाठी जे सगळे रथी महारथी इथे जमा झाले होते ते सगळे स्वतःच्या प्रायव्हेट जेट ने आले होते. ओबामा नेहेमी प्रमाणे एअरफोर्स वन ने गेले होते. तसेच त्यांची लिमो नेण्यासाठी एक वेगळं विमान   होतं. कल्पना करा, इतकी विमानं, इतक्या कार्स, पोलिस पेट्रोल कार्स, या सगळ्यांनी मिळुन जवळपास ४१ हजार टन कार्बनडाय ऑक्साईड हवेत सोडुन प्रदुषण वाढवले. ही च मिटींग जी आहे ती टेली कॉन्फरन्सिंग वर केली असती तर नक्कीच हे सगळं वाचलं असतं.

या पृथ्वीच्या तापमानात जर वाढ झाली तर त्याचा परिणाम सगळ्यात जास्त भारतासारख्या देशांवरच होणार. दादरची चौपाटी किती शिल्लक आहे आज? बरं चेरापुंजीसारख्या ठिकाणी पाण्याचं दुर्भिक्षं- आणि पावसाचं  शॉर्टेज? याच्या विरुध्द राजस्थानामधे जिथे पावसाची कायम चणचण, तिथे पुर?? हे सगळं   जे काही होतंय ते लक्षण आहे ग्लोबल वॉर्मींगचं.

मी हे इथे जे लिहितोय, त्याचा अर्थ हा नाही की ग्लोबल वॉर्मींग चा प्रॉ्ब्लेम मी डिस्कार्ड करतोय, फक्त भारता सारख्या देशांनाच जे जबाबदार धरलं जातंय त्याची ऍलर्जी आहे मला. या ग्लोबल वॉर्मींग साठी अमेरिकेने स्वतः काय करणार एमिशन कमी करायला ते सांगितलं असतं तर बरंझालं असतं. पण तसं झालं नाही….आणि नेहेमीप्रमाणेच ग्लोबल वॉर्मींग साठी विकसनशिल देशांना वेठीला धरण्याचं काम ओबामा करतोय. म्हणुन संताप होतोय !!!

थोडक्यात म्हणजे अमेरिकेला जी २०.२ टक्के एमिशनला जबाबदार आहे, तिचं म्हणणं आहे की आम्ही हवं ते करु.. जगाने कंट्रोल करावा सगळ्या गोष्टींच्या वापरावर.  जगात उत्सर्जीत होणाऱ्या कार्बन मधे भारताचं कॉंट्रीब्युशन आहे केवळ ५.५ टक्के..अमेरिकेच्या २०.२% च्या विरुध्द..

पर कॅपिटा तर अगदीच निग्लीजीबल आहे भारताचे… अमेरिकेच्या १८.७६ % च्या विरुध्द केवळ१.२ %!

या प्रॉब्लेमला असलेलं अजुन एक डायमेन्शन म्हणजे नॉक्स , पार्टिक्युलेट मॅटर्स, आणि  कार्बन मोनॉक्साईड एमिशन बद्दल पण कंट्रोलिंग  बद्दल विचार करायला हवा..मला खरंतर यावर अजुन बरंच काही लिहायचं होतं, पण पोस्ट फार मोठं होतंय म्हणुन थांबतो इथेच.

बरेचदा असं होतं, की  लोकं प्रेमात पडलेले असतात, पण त्यांचं त्यांनाच समजत नाही की आपण खरंच प्रेमात पडलोय म्हणुन.  तर अशा लोकांसाठी त्यांना समजावं की आपण प्रेमात पडलो आहोत म्हणुन मुद्दाम हे पोस्ट टाकतोय. प्रेमात पडलेल्यांची लक्षणं. तुम्ही स्वतःला या मधली किती लक्षणं लागु होतात ते पहा, आणि या प्रेम रोगावर ’योग्य’ रिपिट ’योग्य’ ते उपचार करुन घ्या..

१) जिच्यावर प्रेम आहे तिच्या व्यतिरिक्त  जगातिल  प्रत्येकच मुलगी दिसायला ’तिच्यपेक्षा डावी’ दिसु लागते. मग यामधे  ऐश्वर्या रायचा फोटो जरी समोर ठेवला, तर ऐश्वर्याचं पण नाक वाकडं दिसु लागतं..

२) प्रत्येकच वस्तु मधे तिचा चेहेरा दिसु लागतो.  जिथे पहावं तिथे ती आहे असा भास होतो.

३) फोनची रिंग वाजली की  तुम्ही फोन कडे धावता, तिचाच फोन आला असावा असं वाट्तं रहातं सारख.

४) एकदा तिच्याशी फोन वर बोलणं सुरु झालं की ते कधी संपुच नये असं वाटतं. फोन ठेवतांना तिने फोन बंद केल्याशिवाय तुम्ही हॅंग करित नाही.

५) तिच्या प्रत्येक ’मिसकॉल’ची आतुरतेने तुम्ही वाट पहात असता. आणि मिसकॉल मिस होण्यापुर्वीच कॉल बॅक करता. आपल्या प्रिपेड कार्डच्या बॅलन्स ची केअर न करता…

६) मित्रांशी तुम्ही खोटं बोलणं सुरु करता.

७) स्टॅग पार्टीला जाउन मित्रांबरोबर मस्ती करण्यापेक्षा   तिच्या बरोबर पेटीकोट,भाजी, ओढणी सारख्या  फालतु गोष्टी शॉपिंगला जाणं तुम्हाला जास्त महत्वाचं वाटू लागतं.

८) तिच्या बरोबर अगदी रडूबाई सिनेमा पण तुम्ही आवडिने पहाण्यास तयार असता. प्रसंगी न कळणाऱ्या भाषेतिल चित्रपट जसे शंकराभरणम वगैरे पण तुम्ही ’आवडीने’ पहाता .

९)जगातली सगळ्यात सुंदर मुलगी म्हणजे ’ती’च हे अगदी पक्कं बसतं मनामधे.. आणि ते मत म्हणजे  काळ्या दगडावरची रेघ असते.

१०) आईने / वडिलांनी हाक मारली तरी पण ऐकु येत नाही

११) सिध्दीविनायकाच्या ट्रिप्स वाढल्या असतात.

१२) क्लास मधे शिकवत असतांना लेक्चरर पेक्षा तिच्या कडे जास्त लक्ष जातं.

१३) कोरा कागद, आणि पेन सापडला, की त्यावर आपोआप तिचंच नाव लिहिलं जातं

१४) दुकानात नविन पेन विकत घ्यायला गेलात, तरी पण लिहुन पहातांना स्वतःच्या नावा ऐवजी तिचंच नांव लिहुन पेन चेक करता.

१५)बॉस ला फोन करायला म्हणुन रिसिव्हर उचलता, आणि तिचा नंबर डायल करता.

१६)कुठेही वर्तुळाकार वस्तु दिसली की त्या मधे तिचाच चेहेरा दिसणं सुरु होतं.

१७)शिर्डीच्या साईबाबाचा दोरा हाताला बांधला असतो. प्रत्येक मंदिरासमोर येता जाता हात जोडुन उभे राहिल्याशिवाय बरं वाटत नाही.

१८)ऑफिसचा रस्ता तिच्या घरासमोरुन जातो. आता ऑफिस पश्चिमेला आणि तिचं घर पुर्वेला असलं तरीही..

१९)तिच्या भावाशी मैत्री करण्यासाठी तुम्ही काहिही करण्यास तयार असता.

२०) तिचे मित्र मैत्रीणी आपले पण मित्र व्हावेत म्हणुन तुम्ही पदरचे पैसे खर्च करायला पण तयार होता. केवळ तिचा सहवास लाभावा म्हणुन..

२१)तिला आवडतं म्हणुन तुम्ही अगदी चाटवाल्या भैय्याच्या गाडिवर -(ज्याला तुम्ही नेहेमी शिव्या घालता, घाणेरडा म्हणुन )तिच्या सोबत उभे राहुन चाट आवडिने खाता..

२२) तिचे वडिल दिसले की तुम्ही अगदी शालिनपणाचा मुखवटा पांघरुन ( कारण तुम्ही शालिन नाही हे मला माहिती आहे ) त्यांना गुड मॉर्निंग , गुड इव्हिनिंग, किंवा हॅव अ नाइस डे अंकल करता तेंव्हा.. नक्कीच!!

२३)तिच्या भावाला बुलेटवर बसुन येतांना तुम्हाला साक्षात यमराज रेड्यावर बसुन आल्याचा भास होतो.

२४)तुम्ही बुक एक्झीबिशन मधे मुद्दाम जाता आणि शेर ओ शायरी, किंवा गझल्स ची पुस्तकं  विकत आणता.

२५) रॅप, किंवा डीस्को ऐवजी तुम्हाला गझल ऐकत रहाणं आवडतं . तलत मेहमुद एकदम फेवरेट सिंगर बनतो. या जगात फक्त तलत चा आवाज शाश्वत आहे बस्स.. बाकी सब कुछ झुट है! असं वाटु लागतं.

२६)तिला आवडतो ,म्हणुन तुम्ही गुलाबी किंवा पर्पल कलर चा शर्ट विकत घेता आणि आवडिने घालता..

२७)एकटे बसले असला की दिवा स्वप्न पहाणं सुरु करता.त्या स्वप्नात केवळ तुम्ही आणि ती.. बस इतर कोणिच नसतं. लोकांना ब्लॅक ऍंड व्हाईट स्वप्न पडतात, तर तुम्हाला कलर!!

२८)झोपेचं पार खोबरं होतं. रात्री तासन तास तुम्ही तळमळत काढता तिच्या आठवणीत..

२९)तुमचे ऑफिस जरी १० वाजता असले, तरी तिच्या वेळेवर म्हणजे सकाळी ८ वाजता तुम्ही घरुन निघता, आणि तिच्याच बसने प्रवास करता.

३०) सिनेमाची हिरोइन पण तिच्या सारखीच दिसायला लागते, आणि हिरो तुमच्या सारखा.

३१)तिच्या नावाच्या स्पेलिंगचं प्रत्येक अक्षर सेक्सी दिसु लागतं.

३२) तिच्या कडे पाहिलं की ताजमहाल पाहिल्याचं समाधान मिळतं.

३३)तिच्या नावातले, आणि तुमच्या नावातले कॉमन अक्षरं तुम्ही शोधुन त्यांची न्युमरॉलॉजी ने व्हॅल्यु काढता..

३४) तुम्ही मेसेंजर वर नेहेमी अदृष्य रहाता, ती आल्यावर इतर मित्रांनी त्रास देउ नये म्हणुन..  आणि तुम्हाला फक्त तिच्याशीच चॅट करायला आवडतं . चॅटींग कमित कमी दोन तास.. एका बैठकीत..

३५)मित्रांनी बोलावलं, तर टाळुन तिच्या घरासमोर जाउन टाइम पास करणं तुम्हाला जास्त आवडतं.

३६) तिच्या कॉलेज समोरचा कॅंटीनवाला तुम्हाला उधार द्यायला पण तयार होईल इतके वेळा तुम्ही तिथे जाउन बसता.

३७)कपड्यांच्या बाबतीत तुम्ही खुप सेंटीमेंटल होता. आणि नेहेमी अगदी अप टु डेट रहाता.. काय सांगावं ती कधी भेटेल ते??

३८)जगातली सगळ्यात सुंदर भाषा म्हणजे उर्दू ( जरी येत नसली तरीही) वाटू लागते. मराठी एकदम डाउन मार्केट.

३९)अरुण दाते एकदम फेवरेट सिंगर होतो. मग दिवस तुझे हे फुलायचे ऐकलं, की तिचा चेहेरा डोळ्यापुढे येतो.

४०) नॅटकिंग कोल चे लव्हसॉंग्ज पण खुप आवडायला लागतात..

४१)गुलाम अलीचा मधाळ आवाज हदयाला घरं पाडतो, आणि शक्य होईल तेंव्हा तुम्ही ऐकत असता ही गाणी. बरेचदा बडे गुलाम अली खां पण ऐकायचा प्रयत्न करता तुम्ही.

४२)भुक वगैरे काही लागत नाही, उदर भरण नोहे जाणिजे यज्ञ कर्म या उक्ती प्रमाणे जे काही पानात पडेल ते तुम्ही न कुरकुरता खाता. अगदी शेपुची भाजी सुद्धा.आणि जर आईने आश्चर्याने पाहिलं तर शेपु कसा तब्येतिला चांगला, यावर पण बोलता..

४३) भांग व्यवस्थित मनासारखा जमल्याशिवाय आणि कपड्यांना कडक इस्त्री असल्याशिवाय  घराबाहेर पाउल पडत नाही , ( काय सांगावं ती कधी भेटली तर कुठे??).

४४)ऑर्कुट स्क्रॅप या कम्युनिटीला जॉइन करुन रोज तिला नविन कुठला स्क्रॅप पाठवायचा याची काळजी करित बसता.

४५) तिच्या फ्रेंड लिस्ट मधे एखादा ’नको असलेला’ तर ऍड होत नाही, याची खात्री करुन घेण्यासाठी तिच्या फ्रेंड्स्च्या प्रोफाइलला रेग्युलरली मॉनिटर करता.

४६)लव्ह, प्रेम, प्यार शब्द असलेले एस एम एस शोधुन तिला पाठवता..

४७) तिला गुड मॉर्निंग म्हंटल्या शिवाय तुमचा दिवस सुरु होत नाही, आणि गुड नाईट म्हंटल्याशिवाय रात्र!!

४८)तिच्याशिवाय हे जीवन व्यर्थ आहे असे वाटु लागते.

४९)तिला पहायला कोणी आलं की तुमचा जीव कासाविस होतो, आणि तुमच्या मंदिराच्या फेऱ्या सुरु होतात.

५०)तुमचे संध्याकाळी पाच वाजता भेटायचे ठरले असतांना, तुम्ही मात्र चक्क एक तास भर आधी तिथे जाउन तिची वाट पहाता.. अजिबात कुरकुर न करता.वाट बघतांना एक एक सेकंद तुम्हाला एक एक युगा प्रमाणे वाटतो , आणि दर दोन मिनिटांनी तुम्ही घड्याळाकडे पहाता..

५१)समोर कागद – पेन असेल तर तुम्ही  सौ. तिचं नाव+ तुमचं नाव+ तुमचं आडनाव लिहुन पहाता,आणि खुळ्यासारखे स्वतःशीच हसता.

५२)?????
अजुन बरेच काही असतिल पण इथे थांबतो आता. पुढची लक्षणं तुम्ही स्वतःचा लिहा खाली कॉमेंट्स मधे..

( आणि हो.. प्रेमात न पडलेल्यांची लक्षणं लवकरच.. पुढल्या शनिवारी पोस्ट करणार  आहे.. )

काल संध्याकाळी ट्विटरवर एक मेसेज पाहिला, भुंगा ,  सिध्दार्थ , सुहास, पंकज, प्रभास गुप्ते ,सचिनने टाकलेला की माझ्या ब्लॉग च्या टॊटल हिट्स ची संख्या एक लक्ष पुर्ण झालेली आहे.क्षणभर माझा विश्वासच बसला नव्हता. कारण ऍव्हरेज दररोजच्या हिट्सच्या रेशो प्रमाणे, मला असे वाटत होते की ही संख्या पोहोचायला आजचा दिवस उजाडेल.

पण जेंव्हा हा एक लाखाचा आकडा स्वतः पाहिला तेंव्हा खुप आनंद झाला..ब्लॉग वर जेंव्हा कोणी ब्लॉगर लिहितो, तेंव्हा ते वाचल्या जावं अशी अपेक्षा असते. जेंव्हा लोकं वाचतात आणि प्रतिक्रिया देतात.. (चांगल्या आणि वाईट दोन्ही) तेंव्हा मात्र खुप बरं वाटतं.  मी जेंव्हा ब्लॉग वर लिहिणं सुरु केलं, तेंव्हा मित्र मंडळींना खरंच वाटत नव्हतं. कारण   माझ्या सारख्या आयुष्यभर  मशिनरीचं  मेंटेनन्स सांभाळणाऱ्या, आणि साहित्याशी अजिबात संबंध नसलेला  माणुस लिहु शकतो ह्यावर लोकांचा विश्वास बसत नव्हता. बरेच लोकं तर काय रे बायकोने लिहिलेले आपल्या नावावर खपवतो कां? म्हणुन कुचकट कॉमेंट्स पण करित होते. हळू हळू मात्र मित्रांचा पण विश्वास बसला की मी लिहु शकतो यावर..

ब्लॉग सुरु केला, पहिले दोन तिन दिवस काहीतरी लिहिलं. नंतर मात्र काहीच सुचत नव्हतं. माझा एक मित्र सचिन संघई काही लिहिलं नाही की फोन करायचा.. आजचा लेख कुठे आहे?  म्हणुन  मग त्यानंतर मात्र सचिनला विचारायची वेळ येउ द्यायची नाही हा विचार पक्का केला, आणि दररोज काहीतरी पोस्ट करणे सुरु केले. तरी पण मधेच एखादा दोन दिवस पोस्ट करणे होत नव्हते . तेंव्हा या एक लाखापर्यंतच्या मजली मधे सचिनचे आभार मानल्याशिवाय मी पुढे जाउच शकत नाही.

तुम्हाला असं वाटु देउ नका की मी ही निर्वाणीची भाषा बोलतोय म्हणुन. तसं नाही. हा एक मोठा माइलस्टोन असतो ब्लॉगर्सच्या आयुष्यातला.  हा ब्लॉग १७ जाने २००९ला सुरु केला. तेंव्हा असं वाटलं नव्हतं की आपण   वर्षभर इथे काही तरी   लिहू शकु म्हणुन,  -असं वाटत होतं की फार तर दोन महिने उत्साह टिकेल… पण   जेंव्हा लिहिणं सुरु केलं तसे विषय सुचत गेले, लोकांनी वाचुन कॉमेंट्स देणे सुरु केले. सगळ्यामिळून ४४५२ कॉमेंट्स झाल्या आहेत आजपर्यंत त्या पैकी निम्म्या म्हणजे माझे रिप्लाय असतिल.जर इतक्या भरभरुन कॉमेंट्स मिळाल्या नसत्या तर कदाचित लिहिण्याचा उत्साह टिकला नसता, म्हणुन म्हणतो की  इथे ब्लॉग वर आवर्जुन कॉमेंट्स देणाऱ्यांचे पण फार मोठे योगदान आहे हा लाखाचा पल्ला गाठण्यासाठी.   कॉमेंट्समुळे  खुप हुरुप वाढतो, आणि नविन लिखाणाची इच्छा पण होते.

ब्लॉग वर इथे या वर्षभरात खुप नविन मित्र मिळाले- आवर्जुन दाद देणारे,  चुकलं तर सांगणारे.. हे ब्लॉगिंग सुरु केल्यापासुनचं सगळ्यात मोठं अचिव्हमेंट!!

या व्यतिरिक्त दोन लेख लोकमत आणि मटा मधे छापुन आलेत. तुम्हा सगळ्या वाचकांचे या प्रसंगी मी मनापासुन आभार मानु इच्छितो.आणि पुढे येणारे नविन वर्ष तुम्हा सगळ्यांना सुख,समृध्दी , समाधान,  देणारे आणि आरोग्यदायी असो हीच सदिच्छा व्यक्त करुन हे पोस्ट संपवतो.

शतशः आभार…

रश्मी तिन दिवसानंतर येणार होती, तिचा नवरा गेला की मग ती व्हिसा येई पर्यंत मुंबईलाच रहाणार होती. गेल्या दोन तिन दिवसांपासुन मात्र रिया पण घरी आली नव्हती.  रश्मीचा मात्र दर रोज फोन येत होता. तिनेच सांगितलं की रियाचं आणि तिचं बोलणं   अगदी दररोज सुरु होतं.

रश्मीचा फोन आला होता, नेमका राहुलने घेतला फोन.. काय गं? कशी आहेस? वगैरे बोलणं झालं, रश्मी म्हणाली, अरे दादू रियाचं पण लग्न ठरतंय रे.. ती आली होती का घरी? राहुल एकदम ओरडलाच.. म्हणे काय?? तिचं लग्न? कोण करतंय तिच्याशी लग्नं? त्या येडपट माणसाला एकदा बघायचंय..   चल रे उगिच काही तरी बोलु नकोस वात्रट सारखं, आईला दे फोन.. रश्मी म्हणाली.

राहुल नेहेमी प्रमाणे सोफ्यावर आडवी उशी लावुन  हातत पुस्तक घेउन बसला होता . पुस्तकाचं पान समोर उघडं होतं, पण राहुलला काही लक्षात येत नव्हतं काय वाचतोय ते…मन सैर भैर झालं होतं. असं का होतंय? तिचं लग्न ठरतंय तर मग मला का अस्वस्थ वाटतंय?? राहुल तसाच बसुन राहिला. सारखं दाराकडे लक्ष जात होतं. रिया येईल आणि मग आपल्याकडे बघुन हसत रश्मीच्या खोलीकडे चालत जाईल..असं सारखं वाटत होतं.

आई पण बराच वेळ बोलत होती रश्मीशी, पण काय बोलत होती तेच कळत नव्हतं. राहुल उठला आणि सरळ चप्पल पायात सरकवुन बाहेर निघायला फिरायला. खुप वेळ अगदी कुठेही फिरत होता. शेवटी  कॉफी हाउस मधे जाउन कडक फिल्टर कॉफी मागवली..आणि  विचार करित बसला. कॉफी चा कप समोर आणुन ठेवला होता वेटरने, आणि आता त्याला पण जवळपास दहामिनिटं झाली होती. तिकडे पण त्याचं लक्षं नव्हतं. अगदी खरं सांगायचं तर कुठेच लक्ष लागत नव्हतं.. समोर वेटरने आणुन ठेवलेल्या बडिशोपेच्या डिश मधे त्याने न घेतलेल्या कॉफी चे पैसे टाकले , आणि उठुन चालायला लागला.

परत घरी येउन पोहोचला.. तास भर निर्हेतु भटकल्यावर.. अजुनही खुप लो वाटत होतं. असं कां होतंय़?? घरी आला ,तर रिया समोर बसली होती. आईशी गप्पा मारत. आई तिच्या डोक्यावरुन हात फिरवत होती, राहुल ला जाणवलं, की आई रश्मी ला खुप मिस करते आहे म्हणुन. आई म्हणाली, काय रे दादू , कॉफी घेणार? राहुल ला कॉफी हाउस मधला, न प्यायलेला कॉफीचा कप आठवला, म्हणाला.. हो. चालेल.

आता समोर रिया बसलेली होती. तिच्या समोरच्या खुर्चीवर बसला, आणि तिला म्हणाला… हं.. काय करतो गं मुलगा?? आणि रिया कडे पाहिलं. रियाच्या डोळ्यात खुप राग  दिसला… तुला काय करायचंय? काय करतो म्हणे?? काहीही करित असेल….. ~! इतकं संतापायला काय झालं हेच समजल नाही राहुल ला. साधा प्रश्न विचारला .. आणि ही अशी रिऍक्शन.. गेलीस उडत.. असं म्हणुन निघुन जावं समोरुन असं  क्षणभर वाटलं..

राहुलला पण तिला चिडायला काय झालं हेच कळत नव्हतं.तिच्या चेहेऱ्यावर राग स्पष्ट दिसत होता.. काहीच बोलली नाही ती. चिडली तर चिडु दे म्हणुन समोरुन नेहेमी प्रमाणे निघुन न जाता, तिला काय झालंय हे समजुन घेणं जास्त महत्वाचं वाटु लागलं एकदम.. तिच्या समोर बसला, आणि तिच्या कडे पाहिलं..

तिचे बोलके ब्राउन डोळॆ अगदी काहीही न बोलता खुप बोलुन गेले..राहुलच्या डोक्यात एकदम प्रकाश पडला.. म्हणजे ………………??? हं…….!!!हे इतके दिवस का लक्षात आलं नाही? किती मुर्ख आहोत आपण??   राहुलने तिच्याकडे बघितलं,तिची नजर खाली जमिनीकडे होती. डोळ्यात दुखावल्याचे भाव दिसत होते. तसंही मुलींना आपल्याकडे कोणी पहात असलं की लवकर कळतं. रियाने नजर उचलली, आणि समोर राहुलकडे पाहिलं… आर्त नजर..  खुप काही सांगायचंय रे मुर्ख माणसा….. कधी समजणार तुला??? मला काय म्हणायचंय ते??

राहुलला  अचानक जाणिव झाली की आपल्याला काय होतंय याची. अचानक रिया  बद्दल खुप काळजी वाटली त्याला… एकदम आवडायला लागली ती!   कित्येक वर्ष जिच्या शोधात होतो, ती हीच!!! हे पण लक्षात आलं.. राहुलने तिच्या   नजरेत  नकळत नजर गुंतवली अन   लहानसं स्मित हास्य केलं. सगळं काही होतं त्या हास्यामधे.. प्रेम, जवळीक, काळजी , सगळं काही होतं . अगदी पुर्ण अशुअरन्स सहित.. तिच्या पण डोळ्यात सगळं समजल्याची भावना  दिसली. एकही शब्द न बोलता  दोघांच्या मनात एकमेकांच्या भावना पोहोचल्या होत्या..

आयुष्यात पहिल्यांदा रिया बरोबर न चिडता बोलावंसं वाटत होतं, पण काय बोलावं ? कसं बोलावं? हेच समजत नव्हतं.संध्याकाळी नेहेमी प्रमाणे रिया ला सोडायला राहुल निघाला, तेंव्हा दोघंही एकही शब्द न बोलता चालत होते रस्त्यावरुन. रियाचं घर आलं, ती वर जायला लिफ्ट ची वाट पहात उभी होती. राहुल कडे थकलेल्या नजरेने पहात.. की आता तुच काही करु शकशिल रे… नाहीतर कठीण आहे…राहुल काही न बोलता ती लिफ्ट मधे शिरे पर्यंत उभा राहिला, आणि लिफ्ट चं दार बंद झाल्यावर परत निघाला.

घरी आल्यावर पण त्याला सारख रिया ला पहायला आलेल्या त्या न पाहिलेल्या मुलाचा चेहेरा डोळ्यापुढे सारखा येत होता. झोप येत नव्हती. आईने जेवायला बोलावलं, तरी पण ऐकु येत नव्हतं.. दुसऱ्या दिवशी रश्मी आली. खुप खुप बोलत होती आईसोबत.. आईशी मनसोक्त बोलणं झाल्यावर आई म्हणाली की आता थोडा सांजा करते.. भुक लागली असेल नां?? रश्मी हो म्हणाली.. आणि आई आत गेली.

हं.. बोल दादू.. काय म्हणतोस?? असा चिंताग्रस्त का दिसतोस? काय झालं?? राहुलला कसं बोलावं हेच समजत नव्हतं. बरं आजपर्यंत रियाला पण सरळ विचारलं नव्हतंच नां.. किंवा तिला सांगितलं पण नव्हतं, की आय लव्ह यु म्हणुन.. कसे काय लोकं सांगु शकतात असं? ह्या सगळ्या गोष्टी तर आपोआप होत असतात.हिंदी सिनेमात कसं सगळं मस्त दाखवतात, की हिरो हिरोइनला आय लव्ह यु म्हणतो.. नाही तर आपण.. नुसते मुख दुर्बळ.. कधीच सांगु शकणार नाही रियाला. बरं मी नाही, तर तिने तरी सांगायचं नां.. पण नाही.. ती पण काहीच बोलायला तयार नाही.

आता तर लग्नं पण ठरतंय तिचं, कालच येउन बघुन गेला म्हणे मुलगा. तिला नकार तर येणार नाहीच.. इतकी सुंदर आहे ती.. स्वतःलाच शिव्या घालित होता राहुल,  हा काय मुर्खपणा, इतके वर्षं   तिला बघतो आहेस, पण कधी लक्षात आलं नाही गधड्या की ती आपल्याला आवडते म्हणुन.

खरं खरं आयुष्य जर सिनेमातल्या सारखं असतं तर किती बरं झालं असतं नां?? मस्त पैकी आपण म्हंटलं असतं, आय लव्ह यु वगैरे.. मग तिने पण  मान्य केलं असतं, आणि मग पुढचं सगळं…. रश्मी म्हणाली.. ओये…. दादू.. अरे कुठे हरवलास?? तसा एकदम बांध फुटला राहुलचा, डोळे भरुन आले, पण आता रश्मीला दिसु नये म्हणुन तोंड फिरवलं, पण तिने पाहिलंच बहुतेक..

ती उठली , आणी हळूच राहुलच्या शेजारी जाउन उभी राहिली. त्याच्या केसातुन बोटं फिरवत म्हणाली.. अरे तुला रिया आवडते नां?? झटक्याने राहुलने तिच्याकडे बघितलं, तर तिच्या नजरेत एक खोडकर पणा स्पष्ट दिसत होता.. म्हणाली, अरे मला ती वहिनी म्हणुन आवडेल .. पण तु एक महामुर्ख, इतके दिवस झाले, कधी पाहिलंच नाही तिच्याकडे.ती पण तशीच. .. सगळ्या मनातल्या गोष्टी मनात ठेवायची.

पण  माझं लग्नं ठरलं, तेंव्हा मात्र तिला विचारलंच मी एकदा.. आणि तिने मुक होकार दिला..तेंव्हाच ठरवलं, की या दगडाच्या मनात काय आहे हे पण बघु या, म्हणुन मग सारखं  तिला काही ना काही कारण काढुन  तुझ्या बरोबर बाहेर पाठवलं. मला असं वाटलं होतं की कदाचित तुझ्या लक्षात येईल, आणि सगळं आपोआप होऊन जाइल .. पण नाही… तु एक नंबरचा वेंधळा, अजिबात तुला काही समज नाही…

अगं पण तिचं लग्नं ठरतंय नां?? राहुल म्हणाला… रश्मी हसली, म्हणाली, अरे  तुला तिच्या बरोबर इतक्या वेळा बाहेर एकत्र पाठवुन पण तु तिला काही बोलू शकला नाहीस,  तेंव्हाच माझ्या लक्षात आलं, की आता मलाच काहीतरी करावं लागेल, नाहीतर तिचं कुठेतरी लग्नं ठरेल, आणि तु बसशील हात चोळत. म्हणुन  हा हुकुमाचा एक्का वापरला आम्ही..

मीच रियाला सांगितलं, की तुला सांग तिचं लग्नं  ठरतंय म्हणुन.. आणि तिने तुला सांगताच,   तुला ही जाणिव झाली की रिया आता दुसऱ्या कोणाची तरी होणार, आणि तुला तिची किम्मत कळली. तशी पण तुला ती आवडत होतीच , पण या बातमी मुळे  तुला समजलं की तुला आवडते… बस्स.. …

म्हणजे??????????? तिचं लग्नं वगैर काही ठरलं नाही???  आणि एकदम हसत सुटला. म्हणजे रिया पण सामिल आहे कां यात?  अरे रियाच काय, आपली आई पण सामिल आहे यात.. तिला पण सगळं माहिती आहे, तुच एकटा आहेस बुद्दु….

अरे आजी नेहेमी म्हणायची ना, एखादी गोष्ट तुमच्या समोरुन निघुन गेली की मग तुम्हाला त्याची किंम्मत कळते.  आणि नेमकं तेच झालं तुझ्या बाबतित….

रश्मी आल्याचं रियाला पण कळलं होतंच.. हे सगळं बोलणं सुरु होतं तेवढ्यातच रिया पण आली.. म्हणाली काय गम्मत झाली गं ? कशाला हसताय? मला पण सांगा म्हणजे मला पण हसता येईल.. तिच्याकडे पाहिलं, अन म्हणाली…  वहिनी .. बस इकडे!!  असं म्हंटलं.. रियाच्या तिच्या गालावर गुलाब फुलले… आणि राहुल पण आता रश्मी समोर नसती तर आपण काय केलं असतं याचा विचार करु लागला..

(   आज ही पहिली कथा लिहिली आहे, आजपर्यंत आयुष्यात कधीच हा प्रयत्न केला नव्हता.. पण ब्लॉग वर लिखाण कमी करण्यापुर्वी एकदा हा प्रयोग करायची इच्छा होती, म्हणुन  हे पोस्ट!!   ही कथा कशी वाटली ते  अवश्य सांगा)

दोन तिन दिवसांपासुन थोडी तब्येत नरम गरमंच होती राहुलची . सुटी घेतली असती तर तो खवीस ओरडला असता, आणि मग पुन्हा घरी जातांना सुटी देतांना त्याने इशु केला असता, म्हणुन तापातच ऑफिस मधे गेला होता. क्रोसिन घशाखाली उतरवली कॉफीच्या घोटाबरोबर , आणि आपल्या क्युबिकल मधे बसला.

डोकं भयंकर दुखत होतं, दोन कप कॉफी संपवली तरी पण शांत वाटत नव्हतं. आता दिवाळी जवळच आली होती. दिवाळीच्या सुटीला लागुनच पंधरा दिवस एल टी सी घेतली होती. बॉस ने नेहेमी प्रमाणेच कुरकुर केली, म्हणाला, ग्रो अप!! बी प्रोफेशनल.. ( म्हणजे काय असतं?? ) आणि अजुनही बरंच काही सांगत होता की कसा तो नेहेमी सुटी न घेता काम करित असतो ते. म्हणे वर्ष भर कॅजुअल  सुटी घेतलेली नव्हती त्याने.आणि जर मोठं व्हायचं असेल तर सुट्या वगैरे विसरा , आता जर सुट्या न घेतल्याने मोठं होता येत असेल तर ते काय कामाचे??

दिवाळीसाठी घरी जायचं म्हणुन तयारी सुरु करायलाच हवी. बरीच पर्सनल कामं पेंडींग होती, आईसाठी साडी, रश्मिचा ड्रेसचा कपडा आणि बरंच काही.उद्या सुटी आहे रविवारची, आणि पुढल्या शनिवारी निघायचंय. तेंव्हा  सगळी खरेदी आधी उद्याच आटोपावी लागेल कुठल्याही परिस्थिती मधे. एसी मधे पण दरदरुन घाम सुटला, बहुतेक क्रोसिनचा असर झाला असावा.. वॉश रुम मधे जाउन चेहेऱ्यावर पाण्याचा हबका मारला, आणि समोरच्या एसी ब्लोअर खाली  उभा राहिला . ताप उतरल्यामुळे आता एकदम फ्रेश वाटत होतं.

किती दिवसानंतर इतकं छान वाटलं बरं आज?? उत्साहाच्या भरात पिसी समोर जाउन बसला आणि कामाला सुरुवात केली. संध्याकाळी एमजी रोडला जायचं मनात नक्की केलं , आणि घरच्या आठवणींच्या गुंतुन गेला. कसा बसा दिवस ढकलला, आणि  दुसऱ्या दिवसाच्या प्लानिंग मधे राहुल मग्न झाला.

शेवटी रविवारचा दिवस उजाडला. आज खुप काम करायचं होतं, मार्केटला गेल्यावर कपडे वगैरे खरेदी केली. आईची साडी, रश्मीचा ड्रेस , पप्पांचा शर्ट सगळं झालं , तेवढ्यात त्याची नजर समोरच्या काळ्या टॉप वर गेली.. आणि त्याला रिया आठवली.. तिला छान दिसेल नां??  आणि तो पण पॅक करुन घेतला होता – वेगळा!!

होता होता, एक आठवडा कसा भुर्रकन उडुन गेला, आणि राहुल दिवाळी साठी घरी निघाला.  एअर पोर्ट वर पप्पा आले होते रिसिव्ह करायला.आता पंधरा दिवस काही एक काम नाही करायचं.. नुसता आराम!! बस्स!असे विचार मनात येत होते.  इथे पण मनात सारखे तेच विचार सुरु होते, की यावं कां परत मुंबईला?? बस्स झालं !!

राहुल घरी पोहोचला. सगळे जण वाट पहात होते. रश्मी , रिया दोघी पण बसलेल्या दिसल्या. तेवढ्यात फोन ची घंटी वाजली, आई ने फोन उचलला, तर मुलाकडच्यांचा फोन होता. म्हणत होते की मुलगा उद्या संध्याकाळी परत जाणार आहे, तेंव्हा फक्त उद्याच सकाळीच वेळ आहे त्याला रश्मीला पहायला येण्यासाठी. रश्मी पण लाजुन लाल झाली होती. रिया पण खोडकर पणे रश्मी कडे पहात होती.मला या बद्दल काहीच माहिती नव्हते. ही सगळी डेव्हलपमेंट गेल्या दोन दिवसातली होती.  आई म्हणाली आता तुझा पण नंबर लाउ या लवकर..

दुसरा दिवस उजाडला, आणि सकाळीच दाखवणे हा कार्यक्रम आटोपला, दोघांचिही पसंती झाली, आणि लग्नाची तारिख पण नक्की करण्यात आली. इतक्या लवकर लग्न जुळतं?? राहुल थोडा आश्चर्य चकीत झाला. आई म्हणाली, की आता रश्मी सासरी गेली की मग घर एकदम रिकामं वाटेल , तेंव्हा आता दादूसाठी पण मुली पहायला हव्यात.असं कोणी म्हंटलं की लाजल्यासारखं होतंच नां.. आणि ते पण सहाजिकच होतं म्हणा. आईने असं म्हंटलं की ऑफिसमधल्या वेगवेगळ्या मुलींना आपल्या बायकोच्या जागी कल्पना करुन मस्त टाइम पास व्हायचा. कधी भसा भसा सिगारेट ओढणारी ती सिन्हा बायको म्हणुन कशी वाटेल? असा काही विचार मनात आला की राहुलला स्वतःचंच स्वतःला हसु यायचं. काही दिवसांपुर्वी ऑफिस पिकनिकच्या वेळेस ती शेजारी बसली होती बस मधे. रात्री परत येतांना पुर्ण टूल्ली होती.. राहुल बिचारा पुढचे दोन दिवस खांद्याला आयोडेक्स चोळत बसला होता.

रश्मीचं लग्नं ठरलं आणि मुलगा लगेच ऑन साईट जाणार, म्हणुन लग्नाची तारीख फक्त एका आठवड्यानंतरचीच काढावी लागली. रश्मीचा पासपोर्ट अव्हेलेबल होताच. लग्न झाल्यावर डिपेंडंट व्हिसा मिळणं सहज शक्य होतं, म्हणुन लग्नाची घाई होती आणि घरातलं वातावरण एकदम बदलुन गेलं होतं. सगळीकडॆ खुप उत्साह होता. रिया पण सारखी रश्मी च्या मागे मागे असायची. दोघींचही पान एक मेकींच्याशिवाय पान पण हलत नव्हतं. सारखी रिया राहुलच्याच घरी असायची. तिचं पण कॉलेज संपलं होतं, त्यामुळे कुठलच टेन्शन नव्हतं तिला पण. लग्न  अगदी पुर्णपणे एंजॉय करित होती ती..

लग्नाचं शॉपिंग म्हणजे एक मोठं काम. रश्मीचे कपडे टाकले होते शिवायला. रश्मी म्हणाली की दादू कपडे आणुन दे माझे, सोबत रियाला पण घेउन जा.. म्हणजे ती सगळं तपासुन घेईल व्यवस्थित आणि पुन्हा दुसरी चक्कर पण होणार नाही. राहुलच्या कपाळावर चार आठ्या उमटल्या. रश्मी राहुलच्या पुढे उभी राहिली आणि त्याच्या कपाळावरच्या आठ्या दोन बोटांनी सरळ करित म्हणाली.. इतकं वाईट  वाटून घ्यायला नको, रियाला सोबत ने म्हंटलं तर.आठ्या दुर कर दादू नाहीतर इस्त्री करावी लागेल !!

बाइकला किक मारुन स्टार्ट केली. रिया पण मागे बसली . जिन्स घातलेली असल्याने दोन्ही साईडला पाय घालुन बसली होती. बाइक सरळ सुरु करुन मार्केटला दुकाना समोर थांबवली. रिया खाली उतरली, तर राहुल म्हणाला, इथे नो पार्किंग आहे, तु जाउन सामान घेउन ये, मी  इथेच थांबतो . भर दुपारी दोन वाजताची वेळ होती. उन्हामुळे घामाच्या धारा सुरु होत्या. स्वतःवरच वैतागला राहुल. किती वेळ लावणार अजुन ही?? इतकी वेंधळी आणि हळूबाई असेल तर हिच्या नवऱ्याचं काही खरं नाही.. आणि स्वतःशीच हसला.. तेवढ्यात रिया परत आली आणि  बावळटसारखा हसणाऱ्या राहुल कडे आश्चर्याने पहात राहिली.

बराच वेळ उन्हात उभं असल्याने घसा कोरडा पडला होता, बाइक वर रिया बसली, आणि राहुलने बाइक सरळ समोरच्या शेट़्टीच्या हॉटेल समोर पार्क केली. तिने काही न बोलता हॉटेलमधे त्याच्या सोबत शिरली. तिचा चेहेरा लाल बुंद झाला होता उन्हाने. नाकाचा शेंडा थोडा जास्तंच लाल दिसत होता. घामाचे थेंब कपाळावर जमा झाले होते. पिटुकला रुमाल बाहेर काढुन तिने चेहेरा पुसला.. आणि राहुलने काही म्हणण्याआधीच म्हणाली.. एक पेप्सी .. माझ्यासाठी..

लहानपणापासुन एक मेकांना ओळखत असल्यामुळे दोघंही कम्फर्टेबल होते. काहीतरी बोलायचं म्हणुन राहुल म्हणाला, कॉलेज काय म्हणतंय? तिने वर पाहिलं, आणि तिच्या डोळ्यात पाहिल्यावर राहुलला समजलं की हा प्रश्न एक्स्पेक्टेड नव्हता.. शी वॉज एक्स्पेक्टींग समथिंग डिफरंट.. काय असावं बरं ते?? कपड्यांचं काम झालं होतं, आता इतर लहान सहान कामं पण होती, जसे भटजी बुवांना सांगुन वेळ पक्की करणं, केटरर ला भेटुन मेनु मधले बदल सांगायचे वगैरे वगैरे..

रश्मी प्रत्येक ठिकाणी राहुलच्या बरोबर रियाला पाठवित होती. आणि रिया पण आनंदाने बाइकवर मागे  बसुन फिरायची. राहुल मात्र खुप वैतागला होता.. हे काय सारखं मगे शेपुट लावल्यासारखं हिला घेउन फिरायच? सगळी कामं मी एकटाच करु शकतो नां? मग ही ब्याद कशाला मागे उगिच? पण रश्मीचं मन मोडायचं नाही, म्हणुन प्रत्येक वेळेस रियाला बरोबर घेउन जात होता.

कितिही नाही म्हंटलं तरी पण रिया बाइकवर मागे बसली की त्याला आवडायला लागलं होतं. बाहेरची कामं आटोपुन दोघंही परत निघाली घरी जायला. घरी जाई पर्यंत राहुलला सारखं वाटत होतं की तिला काहीतरी बोलायचंय, पण त्याच्या काहीच लक्षात आलं नाही. एक आठवडा कसा निघुन गेला ते समजलं पण नाही. रश्मिच्या लग्नाचा दिवस उजाडला. लग्नाला फारच कमी लोकं बोलावले होते, फार कमी वेळ असल्यामुळे. लग्न आटोपुन रश्मी गेली तिच्या नवऱ्याबरोबर..  आता घरामधे अगदी कोणिच नव्हतं. आई तर खुप कटाळली होती. सारखी डोळ्यात पाणी आणुन रडत होती.रश्मी दोन दिवसानंतर येणार होती परत.

( पुढे चालु )

संध्याकाळचे साडे सात वाजले होते. हिवाळ्याचे दिवस.. थोडं अंधारल्या सारखं झालं होतं बाहेर. राहुल वय वर्ष १५ समोरच्या सोफ्यावर बसुन हातात केमेस्ट्रीचं पुस्तक घेउन आणि त्या मधे फॅंटमचं कॉमिक्स लपवुन वाचत बसला होता. आई ओरडली की अभ्यास करतोय म्हणुन सांगायला. हे कॉमिक्स वाचणं म्हणजे एकदम पास टाइम.. आणि आजकाल तर जेम्स हॅडली ची पुस्तकं वाचायची पण गोडी लागली होती.

आतल्या खोलित राहुलची लहान बहीण  रश्मी  वय वर्ष १२ असेल, बसली होती आपल्या जिवश्च कंठश्च मैत्रीण रिया  बरोबर खेळत. रिया आणि रश्मी लहानपणापासुनच्या मैत्रीणी. दोघी पण अगदी फ्रॉकला रुमाल पिनेने टाचुन बरोबर जायच्या बालक मंदिरात. तेंव्हापासुनची मैत्री. दर रोज संध्याकाळ झाली की रिया इकडे म्हणजे रश्मी कडे  यायची खेळायला. दोघींचं एकत्र खेळणं सुरु असायचं मग.. बहुतेक बाहुली सोबत खेळणं .. आणि उरला वेळ फिदी फिदी हसत रहायच्या दोघी पण.. अगं काय झालं?? म्हणुन विचारलं, तर   काहीच नाही म्हणुन अजुन जोरात हसायच्या. वेळ उरलाच तर घराच्या मागे असलेल्या घसरगुंडीवर आणि झुल्यावर खेळायला जायच्या दोघी पण.

एक मेकावर न रागावणं या बाबतीत मात्र त्यांचं एकमत होतं. कधी तरी भांडणं पण व्हायची दोघींची , पण ती क्षणभंगुर असायची.  थोडा अंधार झाला, आणि रामरक्षा म्हणायची वेळ झाली की , अरे दादू , सोड ना रे रियाला तिच्या घरी… म्हणुन रश्मी मागे लागायची. आता शेजारच्या पाच बिल्डींग सोडून घर.. कशाला हवी सोबत ?? आणि एकाच तर कॉम्प्लेक्स मधे आहे? मुंबई एकदम सेफ आहे, काही होत नाही.. जाउ दे एकटीला, फारतर बाल्कनीतुन पाहतो ती घरी जाई पर्यंत.

रिया, टिपिकल कोकणस्थी स्वच्छ गोरा रंग, ब्राउन डोळे.. दिसले की अगदी मनाच्या अंतरंगापर्यंत ठाव घेतील असे.. लांब वेणीच्या टोकाला बांधलेल्या शाळेच्या निळ्या रिबन्स.. बारीक फुला फुलांचा फ्रॉक उगिच डोळ्यात आर्त भाव आणुन राहुल कडे पाहु लागली, आणि राहुल ह्या नजरेलाच खुप घाबरायचा. तिने अशा नजरेने पाहिलं की ह्याला नाही म्हणताच येत नव्हतं, आणि हीच गोष्ट नेमकी रियाला पुर्ण पणे माहिती होती.

चरफडतच हातातलं पुस्तक खाली टाकुन उठला राहुल, आणि पायात चप्पल अडकवुन तयार झाला. रिया कडे बघितलं.. शांत चेहेरा…हसरे डोळे… आणि थोडा वात्रटपणा.. कसं हो म्हणायला लावलं तुला म्हणुन डोळ्यातुन ओसंडुन वहायचा!!!!

राहुल हेच काम , म्हणजे रियाला घरी सोडायचं गेली कित्येक वर्ष न चुकता करित होता. आता त्याची सवय पण झाली होती. रस्त्याने जातांना, तु लवकर कां घरी जात नाहीस?? रोज च्या रोज  मला का त्रास देतेस?? असं म्हंटलं, तर सरळ हसुन दुर्लक्ष करायची. या वयात म्हणजे १४-१५ वय असतांना मुलांना नेमकं आपल्याला कोणी कुठल्याही मुली सोबत पाहू नये असं वाटत असतं. आणि नेमकं इथे रोज रियाला सोडातांना शेजारच्या बिल्डींग मधली मुलं बघायची, त्यामुळे अजुन चिडायचा राहुल..

हाच प्रकार गेली कित्येक वर्ष चालत होता. रिया ला घरी सोडणं.. आता राहुलचं इंजिनिअरिंगचं पाचवं सेमिस्टर होतं. रिया आली होती १२वीला. तरी पण रोज संध्याकाळच्या येण्यामधे काही खंड पडला नव्हता. लहान असतांना रिया ने रश्मीच्या घरी येण्याचं कारण होतं ते घराच्या मागे असलेला झुला आणि घसरगुंडी.. पण आता मोठ्या झाल्यावर पण रियाचंच येणं सुरु राहिलं. आता घसरगुंडीवर खेळण्याचे किंवा झुल्यावर झुलण्याचे दिवस गेले होते. पण सवईचा परिणाम.. अजुनही रिया दररोज अगदी न चुकता संध्याकाळी यायची गप्पा मारायला. त्यांच्या हळू हळू आवाजात गप्पा सुरु असल्या की आई ओरडायची.. काय गं? कसल्या गप्पा मारताय इतक्या? पण काही नाही गं, उगिच काहीतरी बोलतोय झालं. असं उत्तर द्यायच्या.

राहुलला रिया बद्दल तसं कधीच अट्रॅक्शन वाटत नव्हतं . आता  १७ -१८ वर्षाची झाल्यावर रिया तर   सुंदरच दिसायची यात काहीच संशय नाही,पण तिच्या कडे बघितलं, की तिचा तो लहानपणी पाहिलेला ( फ्रॉकला रुमाल पिन ने टाचलेला ) अवतारच आठवायचा राहुलला , तर कधी त्या रुमालाने नाक पुसणारी रिया आठवायची, आणि त्यामुळे तशा नजरेने कधीच तिच्याकडे पाहु शकत नव्हता तो..  थोड्याच वेळात रश्मिने एक प्लेट आणली आणि समोर ठेवली.. केक आणि वेफर्स..  म्हणाली की आज रियाचा वाढदिवस आहे.. म्हणुन केक. राहुल उठला आणि उगिच पुटपुटला हॅपी बर्थ डे म्हणुन.. तिच्या कडे न पहाता.. का कोणास ठाउक पण आज राहुलला रियाकडे सार्ख पहात रहावंसं वाटत होतं.

खुपच सुंदर दिसत होती रिया आज. राहुलने दुर्लक्ष करण्याचा प्रयत्न केला आणि   आपलं वाचन  सुरु ठेवण्याचा प्रयत्न करु लागला . रिया ने थोडं हसल्यासारखं, केलं आणि आतल्या खोलीकडे वळली. साडी नेसली की मुलगी कित्ती मोठी   दिसते नां?? राहुलची नजर पुस्तका वरुन विचलीत झाली होती..

संध्याकाळी नेहेमी प्रमाणे   प्लिज  रियाला सोडुन ये ना रे दादू  … रश्मी म्हणाली. आणि  नेहेमी प्रमाणेच कुरकुर करता पायात चप्पल अडकवुन राहुल तयार झाला. तसं रिया चं घर बरोबर सहाव्या बिल्डींग मधे , पाचव्या मजल्यावर होतं. दोघंही बाहेर निघाले, आणि तेवढ्यात एकदम जोरात पाउस सुरु झाला. जवळच असलेल्या बिल्डींग  कडे दोघांनी पण धाव घेतली. आडोसा धरुन दोघंही उभी राहिली. तिचा पदर अंगावर चिकटला होता, थोड्या पावसामुळे, ती आपले कपडे उगिच व्यवस्थित केल्या सारखे करित होती.  मुंबईचा पाउस.. लवकरच थांबला, आणि तिला सोडुन परत निघाला राहुल.

१२वीचा निकाल लागला होता, आणि नेमकं रियाला पुण्याच्या  लॉ कॉलेज मधे ऍडमिशन मिळाली होती. इतक्या दिवसांची /वर्षांची सवय असल्यामुळे दोघींना पण खुप वाईट वाटत होतं. आता संध्याकाळ कशी जाईल म्हणुन रश्मी पण अपसेट झाली होती. दोघींनी पण दिवस भर मस्ती केली , आणि शेवटी जड मनाने रियाला निरोप दिला. तशी रिया अधुन मधुन येतंच रहाणार होती मुंबईला..

होता होता,काही वर्ष निघुन गेली. रियाचं कॉलेज सुरु होतं. इकडे राहुलचं इंजिनिअरींग पुर्ण झालं होतं. त्याला पण नोकरी लागली होती , आता कामानिमित्य बॅंगलोरला जावं लागलं राहुलला. इलेक्ट्रिकल इंजिनिअरींग करुन आयटी कंपनीत काम करणं सुरु केलं होतं त्याने. दिवस मस्त जात होते. सगळं नविन वातावरण.. इथे पण सेट झाला होता राहुल. घरची आठवण तर यायचीच. नेहेमीच घरी जावंसं वाटायचं. आईच्या हातचं जेवण सगळ्यात जास्त मिस करित होता राहुल.

इथे पैसा वगैरे जरी चांगला मिळाला, तरी पण मानसिक समाधान नव्हतं. सारखं काही तरी टेन्शन असायचंच.. प्रोजेक्ट्स , डेड लाइन्सच्या रगाड्यात इतर कुठल्याही गोष्टींचा विचार करणं शक्य होत नव्हतं. सभोवताली दिसणाऱ्या कॉस्मोपॉलिटीयन कल्चरच्या मुलींच्या कडे कधीच लक्ष गेलं नव्हतं.  लंच टाइम मधे समोरच्या पान टपरीवर मुली पण मुलांच्याच बरोबरीने सिगारेट ओढतांना पाहुन थोडं चुकल्या सारखं व्हायचं.. नुकताच एक मित्र लिव्ह इन रिलेशनशिप मधे गुंतला होता. आपणही तसंच काही तरी करावं असं वाटायचं, पण हिम्मत होत नव्हती . किती दिवस काढायचे असे??

अर्थात दर चार सहा महिन्यांनी एक चक्कर तर घरी मुंबईला व्हायचीच. मग एकदा घरी गेलं ,की नुसते कोड कौतुक करुन घ्यायला आवडायचं राहुलला. आई मग मुलगा आला म्हणुन चांगलं चुंगलं खायला करणार.. मजा यायची. सुटीचा तसा प्रॉब्लेम असायचाच, त्यामुळे मात्र थोडा कंट्रोल आला होता सारखा मुंबईला जाण्याबद्दल. आता इथे मुंबईला नौकरी मिळाली तर कित्ती बरं होईल असं वाटत होतं. आयुष्यातल्या प्रायोरीटीज बदलल्या होत्या. ऑन साइट जायला मिळावं म्हणुन पण प्रयत्न सुरु होतेच. जर ऑन साईटचा लालिपॉप नसता, तर ही नौकरी कधीच सोडली असती, आणि मुंबईला परत गेलो असतो , असा विचार तर नेहेमीच धडका मारायचा .
( पुढे चालु )

अगदी मनापासुन सांगतो.. हे पोस्ट तुम्हाला ज्ञान बिड्या पाजायला लिहित नाही. आता ज्ञान बिड्या ( खरा शब्द आहे ग्यान बिड्या = विनाकारण एखादी गोष्ट पांडीत्याचा आव आणुन शिकवणे ) हा शब्द लहानपणी खुप वापरायचो आम्ही. काल सहज आठवला, आणि आता लिहिण्याच्या भरात इथे पण उमटला.

प्लास्टीक चे दुष्परीणाम यावर काही तुम्हाला सांगायला जाणं म्हणजे काजव्याने सुर्याला प्रकाश दाखवण्यासारखं आहे. या विषयावर वर्षानु वर्ष लिखाण झालंय. लोक जागृती साठी मुंबईमधे २० मायक्रॉन पेक्षा कमी साइझ चे प्लॅस्टीक वापरणे यावर बंदी घातली आहे महापालिकेने .. आता महापालिकेचं कोण ऐकतं?? असंं म्हणुन कसं चालेल?? ऐकायलाच पाहिजे नां, कारण नाही ऐकलं तर दंडाचं पण प्रावधान आहे कायद्यामधे.

फक्त शाई, आणि गम उरलाय पाण्यात..

२६ जुलै ची आठवण कधीच विसरल्या जाउ शकत नाही.  प्लास्टीक वरचं डीपेंडन्स खुप वाढलंय आपलं हल्ली. सिगारेटच्या पाकिटावर पण प्लास्टीकचं कोटींग असतं, टेट्रा पॅक मधे मिळणारे फ्रुट जुस वगैरे आपण नेहेमी घेतो,पण त्या मधेपण प्लास्टीक, कागद, आणि अल्युमिनियमचा एक थर असतो.दुधाची पाकिटं, तेलाची पाकिटं, भाज्या आणतांना भाजी घालुन भैय्या हातात देतो ती  पातळ प्लास्टीकची पिशवी, फरसाणची पाकिटं, वेफर्स वगैरे, कचरा पेटी मधे पण टाकायची प्लास्टीकची पिशवी.. अशा अनेक ठिकाणी तर वापरलं जातंच, पण इव्हन गुटखा पाकिट पण प्लास्टीकचं असतं. आता इतका वापर जर प्लास्टीकचा केला तर या पृथ्वीचे काय होईल??

बऱ्याच गोष्टी ( ज्या मधे प्लास्टीक पण आहे) या  पर्यावरणाला इतकं नुकसान पोहोचवतात की जर असाच अनिर्बंधीत वापर सुरु ठेवला प्लास्टीकचा तर कदाचीत थोड्याच वर्षात वेळ निघुन गेलेली असेल. भारतात तर डम्प यार्ड मधे प्लास्टीक, आणि इतर वस्तू वेगळ्या न करता सरळ रोडरोलरच्या खाली दाबुन टाकल्या जातात, ज्या मुळे पावसाच्या पाण्याचा निचरा होऊ शकत नाही- आणि अर्थातच वॉटर टेबल वाढण्यास मदत मिळत नाही.

याचं मुख्य कारण म्हणजे एखादी प्लास्टीक बॅग वातावरणात सोडली तर मिलियन वर्ष लागतील तिला पुन्हा वातावरणात मिसळून जायला. पाण्यात, ऑइल मधे अजिबात न विरघळण्याची जी क्वॉलिटी आहे प्लास्टिकची, नेमकी तिच त्रासदायक ठरते आहे, आणि डिकम्पोझिंग न होऊ शकल्याने होणारे दुष्परीणाम पुढल्या पिढीला भोगावे लागणार आहेत.

प्रगत देशामधे , प्लास्टीकच्या ऐवजी कागदी पिशव्या वापरणं काही जागरुक दुकानदारांनी सुरु केलंय. आपल्या कडे तर अनिर्बंध वापर सुरु असतो प्लास्टीकचा.असो..कालच एक इ मेल आला होता, त्यामधे प्लास्टीक – जे पाण्यात विरघळतं, त्याचा शोध लागलाय, आणि ते कमर्शिअली प्रोड्युस केलं जातंय असंही समजलं.

एक सायबर पॅक नावाची कंपनी आहे त्या कंपनी मधे जवळपास एक वर्षापुर्वी इलेक्ट्रॉनिक काम्पोनंट्स वर संशोधन सुरु होते, तेंव्हा चुकुन लागलेला हा शोध. या मधे असे प्लास्टीक शोधल्या गेले की जे पाण्यात विरघळते. पाण्यात टाकल्यावर पुर्ण डिझॉल्व्ह होऊन फ्ल्श पण करता येऊ शकते.

फक्त ज्या भागावर सिन्थेटीक गम आणि प्रिंटींग इंक वापरली आहे , तो भाग पाण्यात विरघळण्यासाठी जास्त वेळ घेतो. कमर्शिअल उत्पादन पण सुरु करण्यात आलेलं आहे अशा बॅग्ज चं. एक प्लॅंट ऑस्ट्रेलियात पण सुरु करण्यात आलेला आहे. या बॅग्ज चा व्हिडीओ इथे दिलाय.. बघा..

याच कंपनीचे बरेच इन्व्हायरोमेंट फ्रेंडली प्रॉडक्ट्स आहेत बरेच…

आता एक वर्ष होत आलंय ब्लॉगींग सुरु करुन.. माझ्या प्रमाणेच बरेच लोकं रेग्युलर ब्लॉगिंग करताहेत – काही तर कित्येक वर्षापासुन करताहेत ब्लॉगींग…. पण कधी तरी अशी   वेळ येते, की काहीच विषय सापडत नाही लिहायला

मला स्वतःला आपला लेख लिहिलेला आवडतो. कुठला तरी   एखादा लेख सिझरीन करुन  डिलिव्हर केल्या सारखा काढायला काही मजा येत नाही. त्या पेक्षा न लिहिलेलेच बरे असे वाटते.

एका मित्राचा फोन आला आज, की का लिहिलं नाहीस म्हणुन? म्हंटलं, काही विषयच सुचला नाही, तर तो  म्हणाला, की तु आजचं पोस्ट तु ब्लॉगवर क पोस्ट टाकलं नाहीस   यावर लिही… आणि आयडीया एकदम क्लिक झाली. त्याच्याशी सहज फोनवर बोललो, आणि जे काही बोलणं झालं.. मस्करी मधे तेच खाली पोस्ट करतोय..

ब्लॉग वर दोन दिवस काही लिहिलं नाही तर लगेच मित्रांचे फोन येतात…. का रे बाबा काय झालं? लिहिलं नाहीस गेले दोन दिवस?? सगळं ठिक आहे नां??आता ब्लॉग वर का लिहिलं नाही  असं जेंव्हा कोणी विचारतं , तेंव्हा याची  ही अशी  ’काय वाटेल ते’ कारणं दिली जातात,   तेंव्हा मात्र त्यामधे काहीच अर्थ नसतो, हे तुम्ही पण जाणताच…
एकच उत्तर नेहेमी देउन चालत नाही, म्हणुन  यावर प्रत्येक वेळेस वेगळं ऊत्तर शोधुन द्यावं लागतं.. त्यातली काही उत्तरं. खाली दिलेली आहेत..

१)खुप  काम वाढलंय हल्ली, त्यामुळे अजिबात वेळ नसतो नेट वर यायला.. ( आता अमिताभ बच्चन , ज्याचा प्रत्येक सेकंद लाख रुपयांचा आहे तो पण वेळ काढतो नेट वर लिहायला, तेंव्हा हे कारण मान्य होऊ शकत नाही.. )

२)प्रमोशन झालंय, काम वाढलंय.. ( प्रमोशन झालं, म्हणजे सबॉर्डीनेट्स वाढले आहेत हाता खालचे, तेंव्हा आता काम वाढलंय म्हणण्यापेक्षा, रिस्पॉन्सीब्लिटी वाढली आहे, काम कमी झालंय असं म्हणणं जास्त योग्य ठरेल)

३)काही दिवसांसाठी टुर वर गेलो होतो म्हणुन लिहिणं जमलं नाही. ( टुर वर तर दिवसा काम असतं, रात्री काय काम असतं ?? अरे बेवड्या जरा कमी पी अन एखादं पोस्ट टाक नां…  )

४)रस्त्यावर खोद काम सुरु आहे.. ब्रॉड बॅंड कनेक्शन मधे प्रॉब्लेम आलाय. ( १०० टक्के …खोटं बोलताय राव)

५) काय करणार लिहुन? कोणी वाचतंच नाही फारसं लिहिलेलं.. कशाला उगिच वेळ वाया घालवायचा.. ( सरळ सांगावं की सुचत नाही लिहायला म्हणुन)

६)बायको करवादते घरी लॅप टॉप सुरु केला की.. ( हे बाकी खरं असु शकते बरं.. )

७) मुलांची परिक्षा आली आहे जवळ, त्यांचा अभ्यास  घ्यावा लागतो.. ( जरा सांभाळुन, कशाला उगीच  मुलांच्या अभ्यासात लक्षं घालता ??  आता ’तुम्ही’  अभ्यास घेतला तर मुलं नापास होतील  नां..)

८) बायको माहेरी गेली आहे , म्हणुन काही लिहायचा मुड येत नाही- (हा बहाणा, जर नविन लग्न झालं असेल तर..आणि हो… मला तर हे खोटं वाटतंय.. नविन लग्न झालं असतांना….  बायको असतांना तुला लिहायचा मुड येतोच कसा म्हणतो मी??)

९) बायको माहेरी जात नाही…घरी खुप कामं करुन घेते राव… ( हे  जर लग्न होऊन बरेच दिवस झाले असतिल तर.. इतकं खरं बोलणं बरं नव्हे ईंटरनेटवर.. )

१०) कार खराब झाली, आमच्या कल्लु मिस्त्री कडे दिवसभर उभं रहावं लागलं, क्लच प्लेट बदलुन घेतली नां म्हणुन.. ( एकदम खोटं, कार तर कल्लू घरुन घेउन गेला होता.. होम डीलिव्हरी आहे हल्ली सगळी कडे… )

११)लग्नासाठी मुली पहातोय म्हणुन ब्लॉगिंग ला वेळ मिळत नाही.( मुली पहायला किती वेळ लागतो?? आणि अशी मुली पहायची वेळ का यावी रे तुझ्यावर? चांगला हॅंडसम तर आहेस तु?? पटव की एखादी फक्कडशी मुलगी? तुम्ही आजकालची मुलं म्हणजे बस… आम्ही बघ बरं….  )

१२) लग्न जुळलंय म्हणुन वेळ नाही.. ( हं .. हे कारण बाकी पटु शकतं )

१३)बायकोने ब्लॉग वाचला, म्हणुन बंद केलंय लिहिणं… ( आता ब्लॉग वर असं काय आहे की बायको चिडली ?? हे सांगा ना राव….? )

१४) ऑफिस मधे ऑर्कुट, फेस बुक, ब्लॉगींग ब्लॉक केलंय.. अगदी मिरर साईटवर पण उघडत नाही. ( अरे लॅप टॉप सोबत डाटा कार्ड दिलंय ना, ते वापरायचं ऑफिस मधे.. )

१५)ऑफिस मधे बरेच लोकांनी ब्लॉगिंग सुरु केलंय म्हणुन.. ( बरं मग ?? )

१६) अनिकेतच्या ब्लॉग ला पहिलं पारितोषक मिळालं,  भुंगाच्या ब्लॉग ला दुसरं.. स्टार माझाचं, म्हणुन बॉस ने ब्लॉगींग सुरु केलंय,आणि त्याला वाटतंय की त्याला पण बक्षीस मिळेल आता…  . ( आता जर मी ब्लॉगींग सुरु ठेवलं, आणि जर मला पहिलं पारितोषक मिळालं तर.. के आर ए बोंबलला नां….. !!! मग नो इन्क्रिमेंट नो प्रमोशन.. बोंबला नुसतं… कशाला उगिच विषाची परिक्षा पहायची राव?? जाउ द्या .. )

१७)नविन विषय नाही मिळत लिहायला म्हणुन.. ( हे खरं असु शकते, अरे जुनेच विषय घे ना. नविन कशाला हवा??)

१८) इतके विषय आहेत, पण सगळेच त्याच त्या विषयांवर लिहितात म्हणुन मी नाही लिहिलं.. ( सरळ सांगावं, की हा विषय ( म्हणजे जो इतरांना सुचला  तो )  मला सुचलाच नाही म्हणुन )

१९) ऑफिसात पिंक स्लिप्स वाटणं सुरु आहे , कशाला उगिच वेळ घालवायचा इकडे ब्लॉगींग मधे.. त्या पेक्षा काम करावं .. (फॉर अ चेंज..???  )

२०)रेसेशन आहे भाउ.. लै इशुज आहेत ( ऐकलंय की माझा पण नंबर आहे लिस्ट मधे म्हणुन थोडं कामं करतोय सिरियसली)

२१)लै झालं.. आता थोडे दिवस सुट़्टी द्यावी म्हणतोय .. ( आता  विषय संपले म्हणुन.. )

२२) काही नाही.. फक्त एक महिना बंद करतोय, लवकरंच सुरु करीन.

२३) ब्लॉग वर लिहिल्याने काय फायदा? पैसा वगैरे तर मिळत नाही, वेळ मात्र जातो उगीच.. ( डॉट कॉम साईट सुरु करायची आहे. वर्ड प्रेस ला जाहिराती घेता येत नाहीत. )

२४)विषय सांगा लिहितो..

२५) नविन ब्लॉग सुरु करणार आहे इंग्लिश मधे, म्हणुन या ब्लॉग वर आता जास्त लिहिणार नाही ( खरंच??? )

२६) लोकं शिव्या घालतात .. काहीच्या काही लिहितो म्हणुन. ( किती दिवस शिव्या खायच्या??)

२७) बायकोने जर पुन्हा ब्लॉग लिहिला तर सोडुन देईन अशी धमकी दिलेली आहे .. ( अरे किती वेळ नेट वर असतोस??)

२८)मी म्हणजे पुलंच्या/वपुंच्या सारखा लेखक आहे, उगिच काही तरी खरडायला आवडत नाही मला …  ( कीती हसु येतंय असे बहाणे ऐकले की…)

२९) लोकांच्या सहनशक्तीचा अंत पहाणं बरं नाही, म्हणुन..  ( म्हणजे स्वतःची लायकी समजली म्हणायची!! )

३०)कंटाळा आलाय..

३१) कॉमेंट्स नाहीत राव.. कशाला लिहायचं??

३२) आळशी पण आलय बस..

३३) दुसऱ्या ठिकाणी इंटर्व्ह्यु दिलेला आहे, तिथे जास्त काम आहे, म्हणुन प्रॅक्टीस करतोय … काम करायची ..

३४) लेख चोरी होतात राव.. कशाला लिहायचे??

३५) लोकांचा गैरसमज होतो माझ्या लिखाणामुळे.. म्हणुन.. ( हे खरं असु शकतं.. )

तर मंडळी अशी अनेक कारणं सांगता येतील. जर काही सुटली असतील, तर तुमच्याकडुन ऍड करा, म्हणजे लेख पुर्ण होईल..

ऍंटी हिंदु बायस असलेली ही  मालीका….

साहित्य  अकादमी अवॉर्ड विजेता .. १९७५ सालचा.. भिषम सहानी .. यांनी लिहिलेल्या कादंबरीवर एक सिरियल काढल्या गेली होती १९८७ मधे. कदाचित बऱ्याच लोकांना माहिती पण नसेल, पण ती सिरियल सुरु झाल्याबरोबर एक विचित्र लाट आली होती भारतामधे… बऱ्याच लोकांना ही सिरियल हिंदु लोकांना बदनाम करण्यासाठी  दाखवली गेली आहे.. कारण  खाकी अर्धी चड्डी घातलेले आणि काळी टोपी घालुन हातात दंड घतलेले लोकं यात दाखवले गेले आहेत.जे काही भांडणं मारामाऱ्या सुरु  झाल्या आहेत त्याचे कारण….. असो.. तुम्हीच बघा काय आहे ते आणि आपले मत बनवा..

१९४७ च्या पार्टीशनचा काळ , आणि त्या अनुषंगाने होणाऱ्या घटना.. यांचे चित्रीकरण केल्या गेले आहे या मालिकेमधे.गोविंद निहालानी ने ही सिरियल प्रोड्युस केली होती. ऍंटी हिंदु बायस असलेली ही  मालीका  बऱ्याच हिंदु लोकांना  ( इन्क्लुडींग मी )  खुप मानसिक त्रास देउन गेली .

या सिरियल मधे हिंदुंना रक्तपिपासु दाखवलं गेलं आहे. मी इथे जास्त काही लिहित नाही, फक्त  ती सिरिअल इथे पोस्ट करतोय. संपुर्ण सिरियल  आहे, न पाहिली  असल्यास  पहा , बरीच मोठी  ( पाच तासाची – एक तासाचे पाच भाग आहेत) सिरियल आहे..

जर ही मालिका पाहिलेली नसेल तर अवश्य पहा…  सगळे भाग इथे  आहेत . एकानंतर दुसरा सुरु होतो.

दिवसभर कॉम्प्यूटरच्या समोर बसुन,   एस ए पी च्या त्याच त्या स्क्रिन्स बघुन, कंटाळा येतो आपल्याला. बरं जरी एसएपी वर जास्त काम नसलं तरीही, रिपोर्ट्स  डाउन लोड करुन बघायचे, सगळ्यात महत्वाचं म्हणजे  पेमेंटस फॉलो अप करणं…सेल फिगर्स बघुन शॉर्टफॉल असलेल्या एरियातल्या लोकांशी संपर्क साधायचा, वगैरे बरीच  कामं असतातच…

आणि ते काम झाल्यावर  आउटलुक मधे तर सारखे घागरीत नळाखाली धरल्यावर थेंब थेंब पाणी गळावे तसे एका पाठोपाठ एक इ मेल्स येतच असतात.

तुम्ही पण सचिन जसा   प्रत्येक बॉल लिलया सिमेपार धाडतो, त्या प्रमाणेच प्रत्येक इ मेल ला  दुसऱ्याच्या इन बॉक्स मधे टोलवत असता-बरेचदा एफ वाय एन ए ( फॉर युवर नेसेसरी (?) ऍक्शन)  म्हणुन किंवा एफ.वाय. आय. प्लिज.. म्हणजे ( फॉर युवर इन्फो प्लिज) करुन.

पाचच मिनिटात तोच इ मेल पुन्हा तुमच्या इन बॉक्स मधे दिसतो… तुम्ही ज्याला पाठवला त्याने तो कुणाला तरी फॉर्वर्ड केलेला असतो.. प्लिझ रेफर ट्रेलिंग मेल फ्रॉम एक्स वाय झेड ऍंड प्लिज  ऍडव्हाइस द स्टेटस…. ( जे तुम्हाला कधीच मिळत नाही) असा हा इमेल-इमेल चा खेळ दिवसभर सुरु असतो.

बरेचदा लोकं ऑफिस मधे टी टी पण खेळतात. म्हणजे  एखादं काम आलं की ते काम टेबल टु टेबल ( टीटी ) टोलवत रहातात, डिसिजन घेणं टाळून हा खेळ चांगलाच रंगतो. मग मिटींग मधे मी ह्याला मेल दिला होता, हा म्हणतो त्याला मेल दिला होता आणि ब्लेम गेम सुरु होतो..

एखाद्या कामासाठी   मेल केला, की बॉक्स मधे आल्या आल्या तो अजुन चार पाच लोकांना फॉर्वर्ड करुन परत तुम्हाला पण कॉपी मार्क केलेली असते, हे सांगायला की मी ऍक्शन घेतली आहे  तुझ्या मेल वर..बरेचदा तर  मी तुझा मेल रिस्पॉन्सिबल लोकांना फॉर्वर्ड केलाय आता ते रिप्लाय देत नाहीत तर मी काय करु?  बस, एक इ मेल केला .. माझं काम झालं.. अशी पण अटिट्युड दिसुन येते..

बरं लोकांना अजुन एक सवय असते, मेल केल्यावर लगेच फोन करतात विचारायला ’ मेल मिळाला का? मी म्हणतो, हो, मिळाला. ( मनातल्या मनात म्हणतो  की आता फिमेल पाठव!!!! हे आपलं उगिच गम्मत बरं कां.. हा जोक फार फेमस होता १९९९ मधे)  “  इ मेल पाठवला तर मिळेलंच नां.. जाईल कुठे तो.. पण  नाही.. ताबडतोब फोन करुन  विचारायची गरज काय? लोकांचा अजुन इलेक्ट्रॉनिक मिडिया वरचा विश्वास बसलेला नाही  बहुतेक..  बरं मेल मिळाला म्हंटल की पुन्हा पाच मिनिटात पुन्हा फोन करुन लोकं  विचारतात की   हं.. तुला काय वाटतं मग, ( त्याने जो  इ मेल पाठवला त्याबद्दल?).. अरे बाबा कुठे आग लागली आहे कां? इतकी काय घाई आहे??वाचु तर दे आधी मग सांगतो.. !!असो..

पण ही मेंटॅलिटी भारतामधे खुप आहे. जसं मुंबईचे बाइक वाले रस्त्यावरुन जातांना – डाव्या लेन मधुन जात असताना   एकाएकी उजव्या साईडचा हात दाखवुन दोन लेन्स कट करुन जसे अगदी हक्काने  उजवीकडे वळता.. आणि ही पण अपेक्षा ठेवतात की सगळ्यांनी थांबलंच पाहिजे -”अहो हात दाखवला होता नां.. मग?? “म्हणजे  त्याने नियम पाळला नां??  आणि जर तुम्ही ब्रेक मारला,आणि त्याला थोडा धक्का जरी लागला तर ताबडतोब बाईक उभी करुन भांडायला येइल आणि  तुम्हाला कायदे शिकवेल तो माणुस. .. हात दिखाया था नां.. दिखत नै क्या??

अगदी सेम टु सेम असतं , ऑफिस मधे. मेल पाठवला होता नां?? मग??  इ मेल ही कम्युनिकेशन  फॅसिलिटी म्हणुन न वापरता ब्लेम गेम साठी जास्त वापरली जाते असे माझे तरी मत झालेले आहे.

बरेचदा अशा गमती जमती घडतात..एक अजुन गम्मत असते, काही सबॉर्डीनेट्स  मेल पाठवतात हे केवळ आपली जबाबदारी टाळायला. तुम्ही मॅनेजर आहात, मग तुम्हाला एखाद्या सबॉर्डीनेटने एखादा इशु रेझ केला  म्हणण्यापेक्षा काम कसं केलं जाउ शकत नाही हे लिहिलं, आणि तुमचा सल्ला मागितला -(आता आयटी वाले प्रॉब्लेम्स ला इशु म्हणतात नां? म्हणून तो शब्द वापरलाय, तसं आम्ही मात्र प्रॉब्लेम ला प्रॉब्लेमच म्हणतो.) आणि समजा तुम्ही विसरलात त्याला उत्तर द्यायला, तर बी शुअर यु आर लाइकली टू बी कॉर्नर्ड व्हेन यु ट्राय टु टेक द स्टॉक ऑफ सिच्युएशन.. नंतर कधी तरी तुम्ही त्या इशु मधे अडकलात,  आणि   विचारलं, की काय रे बाबा, कामाचं काय झालं? तर उत्तर येतं.. मेल पाठवला होता सर तुम्हाला….. !!!

अशी परिस्थिती कशी हॅंडल करायची हे प्रत्येकाचं वेगळी पध्दत असते. बरेच लोकं.. अरे हो कां?? मी विसरुनच गेलो बघ .. असं म्हणतात तर काही लोकं  सरळ  ऑफेन्सिव्ह होतात .. मेल पाठवला म्हणजे झालं कां? अरे फोन का नाही केलास? दिवसभरात इतके मेल्स येतात ,  मला तेवढंच काम आहे कां? तुझं काम आहे, तेंव्हा तुच आठवण करुन द्यायची नाही कां??  हाउ कॅन यु बी सो  इर्रिस्पॉन्सिबल??   आय ऍम गोइंग टु रिमेंबर युवर  धिस काइंड ऑफ अटीट्य़ूड..

बरेचदा सबॉर्डीनेट   नुसता फोन करतो इ मेल करित नाही , तेंव्हा पण तुमच्याकडुन काम करायचं राहुन गेलं, तर मग अरे इ मेल का नाही पाठवलास? तु सांगितलं मला पण, इतकी कामं असतात, की लक्षात रहात नाही. यु मस्ट सेंड अ नोट , इमिडिअटली आफ्टर डिस्कशन्स.. असंही हॅंडल करतात .

येणाऱ्या इमेल्स मधे एखादा फॉर्वर्ड पाठवणाऱ्या मित्राचा इ मेल आधी पाहिला जातो उघडून.. असो.. खुपच भरकटलंय हे पोस्ट, मी खरं तर हे पोस्ट सुरु केलं होतं ते  या वेब साईट बद्दल सांगायला. की ज्या मधे असे गेम्स आहेत की तुम्ही खेळत असतांना बॉस जरी समोर आला तरीही त्याला कळणार नाही.  सगळे ऑन लाइन गेम आहेत.. अवश्य ट्राय करा…

शिंडलर्स लिस्ट

तिने स्वतःच्या बोटावर हलकेच सुईने टोचले , आणि टरारुन वर आलेल्या रक्ताच्या थेंबा कडे तिने पाहिले. डोळ्यात किंचीत चिंता -डोळ्यातला पाण्याचा थेंब, सुकलेला चेहेरा, थकलेलं शरीर , आणि रक्ताचा ….तो थेंब तिने बोटावर घेतला आणि गालावर ( चिक बोन्स वर) चोळला.. कदाचीत किंचीत गुलाबी रंगामुळे आपण हेल्दी दिसु..आणि त्यामुळे कदाचीत थोडं जास्त जगता येईल, असं  तिला वाटलं असावं… पण त्यांची तीक्षण नजर…………..

स्त्रिया, म्हातारे लोकं वगैरे जे कामं करु शकत नाहीत त्यांना सरळ गॅस चेंबर मधे पाठवलं जायचं. सगळी कडे नुसता हाहाकार उडालेला होता . हिटलरचे गेस्टापो फुल्ल फॉर्म मधे होते.

१९३९चं वर्षं होतं ते.. पोलंडवर नुकताच विजय मिळवला होता हिटलरच्या सैन्याला. ज्यु लोकं जे आपल्याकडल्या गुजराथ्यांप्रमाणे हाडाचे व्यावसायीक होते, त्यांच्या विरुध्द प्रचंड  जनमत तयार होत होतं. त्यांना हुसकाउन लावण्यात  येत होतं. हजारो लाखो ज्यु लोकांना क्रॅकोव्ह नावाच्या गावाला शिफ्ट केलं गेलं होतं.. छळछावण्यांमधे..

नेमका ह्याच सुमारास एक जर्मन तरूण.. खुप हॅंडसम, महागडे कपडे घालणारा  अगदी उडाणटप्पु दिसणारा.. इथे येतो.  इथे त्याला धंदा करायचाय. आज पर्यंत याने आपल्या आयुष्यात  जे काही काम केलं असते त्या मधे हा पुर्णपणे अयशस्वी झालेला असतो, पण होप्स नेव्हर डाय.

ह्या गृहस्थाचे नाव शिंडलर्स. उंची कपडे, उच्च रहाणी, महागडी कार, मुळे नाझी लोकांशी पण अगदी कम्फर्टेबली वागणुक असते याची. आणि कदाचीत याच  कारणामुळे किंवा त्याच्या ओव्हर कॉन्फिडन्स मुळे नाझी लोकांचा विश्वास  बसतो त्याच्यावर..

्शिंडलर्स लिस्ट

बरं आता करायचं काय? तर एका ज्यु माणसाच्या ऍल्युमिनियमच्या फॅक्टरी मधे काम करणाऱ्या  अकाउंटंट बेन किंग्जले-स्टर्न शी याची ओळख होते. शिंडलर्स  कडे इतका पैसा नसतो की हा स्वतःच्या जोरावर काही काम सुरु करु शकेल. वर्ष आहे १९३९ महायुध्द आपल्या चरम सिमेवर पोहोचलेलं नाही, पण ज्यु लोकांचा द्वेश जागोजागी दिसतोय.  शिंडलर्स हा  स्टर्न  ला विनंती करतो, की माझ्या प्रोजेक्ट साठी गुंतवणूकदार मिळवुन दे म्हणुन.. आणि मग स्टर्नच्याच मदतीने हा आपला प्रोजेक्ट सुरु करतो.

पैसा अरेंज झाला, आता पुढे काम करायला माणसं आणायची कुठुन?? सगळ्या ज्यु लोकांना पकडुन तर कॉन्सन्ट्रेशन कॅंप मधे पाठवणं सुरु असतं.. काय करायचं?? इथे नुसती कामं करणारे मजुर न घेता, डॉक्टर्स, इंजिनिअर्स, लेखक , चित्रकार असे लोकं त्याने कुशल कामगार म्हणुन  घेतलेले असतात , आता इजिनिअर्स, डॉक्टर्स ना कुठलं काम येणार?  त्यांना काम येत नसतं , म्हणुन  काम शिकवुन तयार करतो सगळ्यांना .. त्यांचं आयुष्य वाचवायला…??? की पैसे कमवायला???

शिंडलर्सची साईक काही समजत नाही. उंची कपडे, गाड्या वगैरे मधे नुसता मश्गुल असतो हा.. युध्दाचे दिवस असतात, आणि शिंडलर्स याचा फायदा घेउन  भरपुर पैसा मिळवतो. ऑर्डर्स मिळवतो.. पैसा नुसता पायाशी लोळण घेत असतो. तेवढ्यात याची बायको याला सोडुन जाते.

स्टर्न ( अकाउंटंट ) स्वतः ज्यु असल्यामुळे सगळ्या ज्यु लोकांना ( कामगारांना ) वाचवायचा प्रयत्न करतो हे तर सहाजिक आहे, पण शिंडलर्स एक जर्मन असुनही हा   प्रयत्न का करतो हे समजत नाही .  माणसाची मानसिक अवस्था कधी आणि कशी बदलेल हे सांगता येत नाही.

नाझी  लोकं वृध्द , थकलेले तरुण , स्त्रिया या सगळ्यांना बर्फ उपसायच्या  अंगमेहनतीच्या कामाला लावतात. बरेच लोकं जे काम करु शकत नाहीत त्यांना गोळ्याघालुन मारणं हे तर नेहेमीचंच झालेलं असतं. शिंडलर हे सगळं तटस्थ पणे पहातांना दिसतो.

शिंडलर्स लिस्ट

बरेचदा असंही वाटतं की  ह्या माणसाला म्हणजे शिंडलर्सला फक्त पैशाबद्दलच प्रेम आहे. पण मधेच असेही प्रसंग आहेत की ज्यात लक्षात येतं.. नाही. … तसं नाही.. ह्या माणसाच्या मनात ज्युंच्या बद्दल ओलावा आहे माणुसकीचा.ज्युंच्या वरचे अत्याचार तटस्थ पणे पहातांना हा जेंव्हा निर्वीकार चेहेऱ्याने बसलेला दिसतो , तेंव्हा याची मानसिकता कळत नाही. पण तेच, एका  तहानेने व्याकुळ झालेल्या कैद्यांना घेउन जाणाऱ्या गाडी वर, स्टेशन वर उभी असतांना ,  कैद्यांवर  होज पाइप ने पाण्याचा मारा करतो, तेंव्हा गाडीतले लोकं ते उडणारं पाणी आसुसुन पिण्याचा प्रयत्न करतात… आणि तिथेच त्याच्या नाजुक मनाची एक जाणिव होते.. आणि जाणवतं , शिंडलर्स इज डिफरंट….

थोडे दिवस गेले आहेत, आता ज्युंचं शिरकाण उघडपणे सुरु आहे. गॅस चेंबर्सच्या कथा सांगितल्या जाताहेत. शिंडलर्सने भरपुर पैसा कमावलाय, त्याला कुठुन तरी कुणकुण लागते की आपल्या फॅक्टरीतल्या लोकांना पण आता कॅंपवर  पाठवणार, तेंव्हा मात्र हा थोडा नर्वस झालेला दिसतो. आपल्या कडे काम करणाऱ्यांना वाचवलं पाहिजे असं त्याला वाट्तं,आणि एक नविन आयडीया घेउन तो गोईथ या जर्मन अधिकाऱ्याला  भेटतो..

मला माझ्या जन्मगावी प्लांट सुरु करायचाय, आणि म्हणुन मला ही माझी माणसं हवीत.जर्मन अधिकारी आधी तर सरळ नकार देतो, पण शिंडलर्स काही पिच्छा सोडत नाही, गोईथ ला म्हणतो की तुला अगदी हवे तितके पैसे देतो मी , पण माझी ही माणसं  मला कुठल्याही परिस्थितीत हवी. तेंव्हा मांडवली केली जाते.. प्रत्येक माणसासाठी शिंडलर्स हा  ठरावीक रक्कम गोईथ  ला देण्याचं मान्य करतो .  आणि नंतर मग गोइथ एक लिस्ट बनवायला सांगतो..

११०० ज्युज ची यादी.. शिंडलर्स लिस्ट बनवली जाते,  या लोकांना वाचवायला   आजपर्यंत जितका पैसा कमावला असतो  तितका सगळा तो खर्च करुन  टाकतो.  आणि शेवटी तो दिवस उजाडतो. दोन ट्रेन मधे स्त्रिया आणि पुरुषांना बसवलं जातं आणि त्या गावाला ( नांव विसरलोय) पाठवलं जातं. पुरुषांची ट्रेन तर सुखरुप पोहोचते, पण स्त्रियांची ट्रेन मात्र मधे एकदा थांबवली जाते ऑस्टरविज  स्टेशनला.

सगळ्यांचे कपडे, काढुन केस कापले जातात, आणि त्या चेंबरमधे सगळ्यांना ढकललं जातं, पहातांना आपला थरकाप उडालेला असतो, आता या सगळ्यांना गॅसने मारणार, ह्याची जवळपास खात्रीच असते आपली. पण तेवढ्यात  वरच्या गॅसच्या पाइप्स मधुन गॅस ऐवजी चक्क पाण्याच्या धारा सुरु होतात.. शिंडलर्स्चे कॉंटॅक्ट्स इथे कामी आलेले दिसतात. आणि आपण हुश्श करतो..

शिंडलर्स आता जवळपास पुर्ण ब्रोक होण्याच्या मार्गावर असतो, ११०० लोकांचा खर्च.. असतोच ना…

अगदी शेवटचा सीन खुप हदय स्पर्शी आहे. १९४४ -४५ चं वर्ष .. आता सहा वर्ष झाले आहेत.  शिंडलर्स पुर्ण पणे गरीब झालेला आहे, सगळ्या कामगारांना एकत्र करतो, आणि त्याचं भाषण.. अप्रतीम.. म्हणतो, की आता तुम्ही स्वतंत्र आहात, युध्द संपण्याच्या मार्गावर आहे. मित्र राष्ट्र जिंकतंय, आता ही फॅक्टरी बंद करावी लागेल मला , आणि इथुन निघुन जावं लागेल.. सहा वर्ष मी तुम्हाला सांभाळलं, पण यापुढे तुम्ही स्वतंत्र आहात..

शिंडलर्स अगदी वेगळाच उभा केलाय. एक जर्मन ,सुरुवातीला केवळ या युध्दाकडे एक इष्टापत्ती म्हणुन पहाणारा, नंतर त्या ज्यु मधे  गुंतुन पडणारा भावना प्रधान जर्मन, बायको सोडुन गेल्यावर पण भावविवश न  होणारा, पण शेवटी सगळ्यांना सोडून जातांना भावुक होणारा… असा हा …

जेंव्हा शेवटल्या भाषणानंतर जायला निघतो , शेवटी एक वर्कर जेंव्हा सगळ्यांच्या वतीने दातात लपवलेली एक अंगठी काढुन देतो तेंव्हा मात्र शिंडलर्स तुटतो… आणि रडायला लागतो.   जेंव्हा त्याला स्टर्न म्हणतो, की सर, तुम्ही आमचे आणि ११०० लोकांचे प्राण वाचवले , तर त्यावर शिंडलर्सचं उत्तर असतं.. अरे   मी नाही, तर स्टर्न ने तुमचे प्राण वाचवले.. मी तर  नुसतई मजा केली , पैसा उडवला.. जर मी हा जो ऐश आरामावर खर्च केलेला पैसा लोकं वाचवायला वापरला असता तर ….  कारच्या बदल्या १० लोकं तरी वाचवता आले असते , टाय पिन च्या बदल्यात आणखिन १०-२० तरी नक्कीच वाचले असते , आणि असेच अजुन काही इतर वस्तुंच्या बदल्यात…

आत्ता पर्यंत केवळ मौज मस्तीच्या  मधे गुंतलेल्या शिंडलर्स मधला माणुस अतिशय प्रभावी पणे उभा केलाय या सिनेमात.  आता आज मी हा इतका जुना सिनेमा.. आणि त्याच्यावर कां लिहितोय? तर कालच  रात्री हा सिनेमा पाहण्यात आला , आणि जेंव्हा संपला तेंव्हा आपण काय पाहिलं??? ह्याचा विचार करुन् डोकं सुन्न झालं.. आणि आजचं हे पोस्ट लिहिल्या शिवाय रहावलं नाही.

मला माहिती आहे की हा सिनेमा तुम्ही सगळ्यांनीच  पाहिला असेल , तरी पण इथे हे लिहिलंय, जर माझ्या सारखाच तुमचा पण सुटला असेल पहायचा, तर नक्की पहा. एक अतिउत्कट भावना प्रधान चित्रपट पहिल्याचं  समाधान मिळेल.

मी जेंव्हा शाळेत होतो, तेंव्हा मी कोणाला सिनेमाची स्टॊरी सांगायला लागलॊ, की मित्र थांबवायचे, म्हणायचे तु असंबध्द सांगतोस स्टोरी, अजिबात प्रयत्न करु नकोस.. .. तरी पण माझं हे पहिलं सिनेमाचं परिक्षण इथे पोस्ट करण्याची हिम्मत करतोय..आवडलं नाही, किंवा असंबध्द वाटलं तरी पण सांगा..

नितिश राणे..

नारायण राणेचा मुलगा.. मला काल पर्यंत त्याचा चेहेरा काळा की गोरा ते माहिती नव्हतं. कारण कधीच कुठल्याही सामाजिक कार्यामधे त्याला बघितलं नव्हतं. पण काल सकाळी फिरायला गेलो होतो, तेंव्हा एक मोठा बोर्ड बघितला. त्यावर लिहिलं होतं की” स्वाभिमानच्या” आंदोलनामुळे तसेच नितेश राणे याच्या प्रयत्नाने  वैतरणा प्रोजेक्ट पुर्ण होई पर्यंत मुंबई मधल्या टॉवर्सला पाणी बंद”

आता हे वाक्य जे आहे, त्या मधे एकही स्वल्प विराम नाही,पुर्ण विराम नाही.. त्यामुळे   हेच वाक्य वाचतांना असं वाटतं की नितेश हा वैतरणा प्रकल्प पुर्ण  होण्यासाठी प्रयत्न करतोय…..आता लोकं इतके  मुर्ख आहेत असं नारायण किंवा नितेश राणे ला वाटते कां??

असंही म्हंटलं आहे त्यात की हक्काचं पाणी (कुणाच्या हक्काचं?? फुकट चोरी करणाऱ्या झोपडपट़्टीवाल्यांच्या हक्काचं??) कुठेच ( म्हणजे पैसे घेउन , इमानदारीने टॅक्स भरणाऱ्या तुमच्या  आमच्या  सारख्या मुर्ख लोकांच्या  लोकांच्या घरात) जाणार नाही..  म्हणजेच काय तर पाणी कपात  .. आणी झोपडपट़्टीला फुकट ( अर्थात चोरीचे ) पाणी सुरु..

आत्ताच सोनलने कॉमेंट टाकली की आता  म्हणे   चो्रीच्य़ा नळजोडण्या  रेगुलराइझ करण्यासाठी महापालिकेला सांगितलंय…  वाह रे सरकार.. दिव्य आहे सगळे नेते…

मुंबईकरा.. म्हणजे इमाने इतबारे सरकारला टॅक्स भरुन पैसे देउन सगळ्या सुविधा घेणाऱ्या सुविद्य नागरीका…..
जागा हो.. तुझ्या सारखा मुर्ख तुच.. अरे सगळ्या जगात इमानेइतबारे टॅक्स भरणाऱ्यांना बेसिक सुविधा  देण्यासाठी सरकार बांधील असतं.. पण तुझं दुर्दैव.. की तु मुंबईला रहातोस..

इथे टॅक्स भरुन इमाने इतबारे लोन घेउन घर घेणाऱ्या लोकांच्या विरुध्द असे जर महाराष्ट्र सरकारचे पाइक असतील तर मात्र सामान्यांचं जगणं काही सोपं राहिलेलं   नाही…. नितेश , नारायण सारखे नेते आहेत,  जे   आपल्या घाणेरड्या मतांच्या पॉलिटिक्स साठी टॅक्स पेअर्सच्या मुळाशी उठले आहेत, आणि वर पुन्हा  मोठ्या अभिमानाने त्याची असे फलक लाउन जाहिरात करताहेत.. आणि इतकं असतांना पण … मध्यमवर्गीय माणुस  निर्लज्ज पणे अशाच नेत्यांना निवडून देतोय….

जय हो…मुंबई करा.. अरे तु चोरिला गेलेल्या विजेचे पैसे भरतोसच .. आणि चोरिला गेलेल्या पाण्याचे पण.. आता फक्त दर महिन्याला आपल्या पगारातला झोपडपट़्टी वासियांच्या साठी पगारातले काही पैसे काढुन द्या म्हणुन सरकारने वटहुकुम काढला तर आश्चर्य वाटुन घेउ नकोस… तयारीत रहा…. जय हो……

गौरी ने टॅगलं म्हणुन हे पोस्ट.

आधी तर टॅगलं म्हणजे काय तेच समजल नाही.. पण नंतर जेंव्हा जी च्या ब्लॉग वर जाउन पाहिलं तेंव्हा ही भानगड लक्षात आली.. चला उत्तरं टाकु या…

***
1.Where is your cell phone?
दिसत नाही कुठे…बहुतेक कारमधे विसरलो…

2.Your hair?
५० टक्के शिल्लक नाहित.
( काय करणार.. घरात तिन बायका अन फजीती ऐका झालंय.. शिल्लक कसे रहातिल केस?? )
3.Your mother?
एंजल

4.Your father?

हायपर ऍक्टीव्ह ऍट ८३ एज.
5.Your favorite food?

चिकन करी , निर डोसा,/किंवा फिश करी राईस./ पुरण पोळी/ श्रीखंड पुरी — अजुन किती सांगु.. जागा पुरणार नाही ..

6.Your dream last night?
माझी गाडी चुकली आणि मी स्टेशनवर एकटा राहिलो..

7.Your favorite drink?
सगळंच..  अगदी काय वाटेल ते..  बोर्नव्हिटा पासुन तर लाल बिल्ला, काळा  बिल्ला.. अगदी काहीही….

8.Your dream/goal?
मोठी इंजिनि अरींगला आहे म्हणुन दुसऱ्या मुलीने मेडीकलला ऍडमिशन घ्यावी अशी इच्छा आहे.
9.What room are you in?
ड्रॉइंग रुम..

10.Your hobby?

खाणं….  खाण्यासाठी जन्म आपला..
11.Your fear?
बायको माहेरी गेली आणि स्वयंपाक मला करावा लागतोय..

12.Where do you want to be in 6 years?
डेफिनेटली स्वर्गात नाही..

13.Where were you last night?
अर्थात घरी ..

( मला तशा काही सवई नाहीत हो.. …. )

14.Something that you aren’t diplomatic?
मित्र
15.Muffins?
हे काय विचारणं झालं?? डा्र्क चॉकलेट सीसीडे चे..

16.Wish list item?
बी एम डब्लु 
( नुसतं विश लिस्ट मधे ठेवायला काय जातंय??)

17.Where did you grow up?
अमरावती, नागपुर, यवतमाळ..

18.Last thing you did?

ड्राइव्ह करुन येतोय बेलापुरहुन मालाडपर्यंत.

19.What are you wearing?
बनियन+ शॉर्ट
( घरी आल्यावर घालायचे कपडे.. बायको ओरडते असं राहिलं की.. पण अजुन घरी आलेली नाही ती ऑफिस मधुन तो पर्यंत बसतो असाच, नतर  टी  शर्ट घालावाच लागेल.. )
20.Your TV?
(नेहेमीप्रमाणेच) बंद
मी टिव्ही पहात नाही..

21.Your pets?

बायको.. फक्त.
22.Friends

फार कमी..

23.Your life?
full of surprises
नो वे.. ऑल प्रेडीक्टेबल…
24.Your mood?
मस्त आहे एकदम.. नो ट्रॅफिक जॅम.. बेलापुर ते मालाड फक्त एक तास.. दहा मिनिटॆ..

25.Missing someone?
नाही…
( इथे काय उत्तर अपेक्षीत आहे?? )
26.Vehicle?
आय टेन मॅग्ना..आत्ताच घेतली तिन महिन्यापुर्वी.

27.Something you’re not wearing?
रिस्ट वॉच..

28.Your favorite store?
कुठलाही बार ऍंड रेस्टॉरंट.. जिथे नॉन व्हेज चांगलं मिळतं ते..

Your favorite color?
पांढरा.. ( कारण माझ्य  सावळ्या रंगावर उठुन दिसतो. .. आता माझ्या सासु बाई मला म्हणतात उजळ आहे म्हणुन , पण ते उगीच.. आपलं काहीतरी.. आणि आई म्हणते लहान असतांना मीअगदी  कणकेच्या गोळ्यासारखा रंग होता  माझा… )

29.When was the last time you laughed?
काल सकाळी सहा वाजता.. बायको रत्नागिरीहुन परत घरी आली, आणि तिच्यासाठी दार उघडलं तेंव्हा.

30.Last time you cried?
आठवत नाही.. खुप वर्षं झालीत त्याला..

31.Your best friend?
माझा लॅपटॉप

32.One place that you go to over and over?
किचन..  ्खाऊ चे डबे हुडकायला..

33.One person who emails me regularly?
माझा आते भाउ मिलींद ( यु एस ला आहे, गेली २५ वर्ष< दररोज ४- ते ५ नॉनव्हेज , जोक्स इ मेल्स पाठवतो  )

34.Favorite place to  eat?

बऱ्याच आहेत.. पण मुंबईला  ब्रिटानिया ( बेलार्ड पिअरचं -) मोस्ट फेवर्ड..

मी तन्वी, अ्पर्णा, भुंगा, अनिकेत,पंकज , रविंद्र ला टॅगतोय..

’अनुभव हीच खात्री’ असं लिहिलं असतं बरेचदा .. जाहितराती मधे.. पण जर प्रत्येक गोष्टीचा अनुभव घ्यायचा म्हंटलं तर मार्कंडेय ऋषींचं आयुष्य पण पुरणार नाही अशी एक म्हण आहे. अर्थात प्रत्येक गोष्टीचा अनुभव घेउन मग ठरवतो म्हंटलं तर ते कदापी शक्य नाही..काही ऐकीव कथांवर विश्वास ठेवावाच लागतो. पण   कोणाच्या अनुभवावर विश्वास ठेवावा??? हा एक मुलभुत प्रश्न आहे.

बरेचसे लोकं आपल्या अनुभवा बद्दल सारखं काहितरी सांगुन वैताग आणत असतात. केवळ एकच काम  आपण आयुष्यभर केलं म्हणुन आपण  त्यात   एक्स्पर्ट झालो,  असं बऱ्याच लोकांना वाटतं, आणि मग ते अकलेचे तारे तोडणं सुरु करतात.

अहो गाढव पण आयुष्यभर ओझं वहातं, म्हणुन काय ते ट्रान्स्पोर्टर बनातं कां?? नाही ना??   ते गाढव आयुष्यभर गाढवंच रहातं – ओझं वहाणारं….  तसंच आहे हे.. ट्रान्स्पोर्टर बनायचं तर सरदारंच व्हावं लागतं, … आता यातला विनोदाचा भाग जरी सोडून दिला तरी पण हे अगदी शतशः खरं आहे, म्हणुन केवळ अनुभवावर विश्वास ठेवतांना पण आपण काळजी पुर्वक असलं पाहिजे- की कोणाचा अनुभव आपण ऐकतो आहे, आणि त्यावर विश्वास ठेवतोय ते..

नेव्ही मधे एकदा काम करित असतांना एक केस पांढरे झालेला, वय अंदाजे माझेच असावे , केस मेंदीने रंगवलेले, असा एक टेक्निशिअन सारखा कामात अडथळा आणत होता.आमचा सर्व्हिस इंजिनिअर  कुठलिही गोष्ट करायला गेला की याच्या कॉमेंट्स सुरु .. ये नै चलेंगा….मैने धुपमे बाल सफेद नहीं किये.. हे पालुपद सुरु व्हायचं…. ! बरं त्याला कोणी काही विचारलं म्हणुन तो सांगतोय असं पण नाही.. त्याला कोणीही काहिही विचारलं नव्हतं तरीपण हा माणुस मात्र सारखा त्रास देत होता. तेंव्हा मी पण समोरच होतो उभा, त्याला म्हंटलं, की ठिक आहे, तुच इथे काम कर,  माझी माणसं मी इथुन विथड्रॉ करतोय.. बस.. एवढंच म्हणायची देर, की   तो समोरुन निघुन गेला..!  ह्या लोकांना काम करता येत नाही, पण त्रास मात्र देता येतो..

मी कस्टमर सर्व्हिस फिल्ड मधे असल्यामुळे असे अनुभव नेहेमीच येत असतात. बरेचदा मारवाडी कंपनीत  ( स्मॉल स्केल- किंवा मिडियम स्केल) एक कोणितरी ’कल्लु मिस्त्री’ असतो, जो सगळ्या फॅक्टरीचं मेंटेनन्स पहात असतो. सेठ्जी पण त्यावर पुर्ण अवलंबुन असतात. आता मारवाडी कंपनीचा ऑर्गनायझेशन चार्ट असा असतो..मालक, त्याच्या खाली एक मुनिम, एक कल्लु मिस्त्री, एक फॅक्टरी इंचार्ज. या कंपन्यांमधे कामं करणाऱ्यांचा एक वेगळा क्लास असतो. हे सगळे बहुतेक वर्षानु वर्ष कामं करुन या लेव्हलला पोहोचलेले असतात. मालकाचा पुर्ण विश्वास असतो यांच्यावर, आणि त्याच्या जोरावर या लोकांचं एकछत्री राज्य असतं , आणि त्याच्या जोरावर हे लोकं एखाद्या क्वालिफाईड इंजिनिअरला पण त्रस्त करुन सोडतात..

असेच अनुभव आयटी मधल्या लोकांना पण येत असतात, केवळ बॉस आहे म्हणुन चुकिच्या  गोष्टींना पण मान्य करावं लागतं. बॉस च्या म्हणण्याप्रमाणे  बरेचसे काम करावं लागतं.तुम्हाला माहिती असतं की हे काम बॉस ने सांगितलेल्या पध्दतीने  केल्यावर चुका होणार ,पण ते तसंच करावं लागतं- केवळ  बॉस म्हणाला म्हणुन, त्याला अनुभव जास्त आहे म्हणुन..

पण या गोष्टीवर  काहीच उपाय नाही. बरेचदा समोर काहीतरी वेड्यासारखं बरळतो, आणि आपण मात्र ते केवळ समोरचा माणुस सिनिअर आहे, किंवा बॉस आहे म्हणुन भक्ती भावाने ऐकावं लागतं..  आणि तसं (त्याने सांगितल्या प्रमाणे  चुकिचं)   काम करावं लातं. केवळ सिनिअरिटिच्या जोरावर बरेच लोकं विनाकारण ……….असो….

केवळ अनुभव तुम्हाला काहीच शिकवु  शकत नाही. रिकामा अनुभव काय कामाचा?

तुम्ही अनुभव घेतला, पण   जर तुम्ही   तो अनुभव तुमच्या जिवनाशी जर तुम्ही कोरिलेट करु शकत नसाल, आणि – जो पर्यंत तुमच्या कडे  अनुभवातुन शिकण्यासाठी   शिक्षणाचं बेसिक  फ्रेमवर्क नाही , तो पर्यंत  तुम्ही जो  ३० वर्षाचा अनुभव घेतलाय असं म्हणता .. तो म्हणजे ’एक वर्षाचा अनुभव’  ३० वेळा घेतला..  एवढीच त्याची किम्मत.

थोडक्यात तुम्ही एक वर्षाचा अनुभव तिस वेळा घेतलाय असा पण  अर्थ काढता येइल. अनुभव  या शब्दाची खुप मोठी व्याप्ती आहे, केवळ एकच काम, एकाच पध्दतीने  सारखं करित रिपिट करित रहाणं, आणि नंतर तेच योग्य आहे या शिवाय दुसरं काही होऊच शकत नाही.. असे समजणे… म्हणजे अनुभव मिळवणं नाही..
जास्त लिहित नाही..  थांबतो इथेच..

वाण्याकडुन किराणा आणण्याचे दिवस कधीच संपले. लहानपणी  बरं होतं, वाण्याकडे यादी नेउन टाकली की तो आपला पेपरच्या पुड्यांमधे सगळा किराणा बांधुन द्यायचा. तेल , तुप साठी डबे न्यावे लागायचे. पण प्लास्टीक ,आणि ट्रेट्रपॅकने तर क्रांतीच केली… आजकाल तर वाण्याकडे जाउन किराण आणणं बंदंच झालंय…

आपण जेंव्हा डिमार्ट, बिग बझार वगैरे ठिकाणी किराणा सामान आणायला जातो, तेंव्हा फक्त समोरच्या शेल्फ वरचं सामान काढुन ट्रॉली मधे भरतो. सामान घेतांना पण शक्यतो कुठल्या शॅंपुच्या बाटली सोबत टिक्सो टेपने दुसरी बाटली लावलेली आहे, किंवा केचप च्या मोठ्या बाटली बरोबर कुठली लहान बाटली सोबत आहे का इकडेच थोडं जास्त लक्ष असतं आपलं..  ( माझं तरी असतं बॉ…. )

ही अशी अट्रॅस्क्शन्स तर नेहेमीच आपल्याला खुणावत असतात. पण ह्या अशा वस्तु घेतांना आपण एक गोष्ट विसरतो, की जगामधे काहीच फुकट मिळत नाही, आणि जेंव्हा काही फुकट मिळतंय असं दिसलं, तर त्यामधे नक्कीच कांहीतरी काळं बेरं आहे असं समजायला हरकत नाही.

मागच्याच आठवड्यात आम्ही जेंव्हा डिमार्ट ला गेलो, तेंव्हा हेंझ च्या केचप वर एकावर एक बाटली फ्री होती. मला तर बारीक अक्षरं दिसत नाहीत, आणि चष्मा फक्त रिडींगचा असल्याने फक्त वाचतांनाच लावतो. धाकट्या मुलीला मात्र प्रत्येक लेबल बघायची सवय आहे. (टिव्ही वर नेहेमी जाहिरात असते, म्हणुन.. ) तिने सहज एक्स्पायरी डेट बघितली तर ती फक्त २२ दिवसानंतरची होती.

आता दोन बॉटल्स आपण २२ दिवसात  संपवु शकतो का? नाही.. म्हणजे तुम्ही फुकट मिळते म्हणुन ती बाटली घरी आणणार, आणि एक्स्पायरी डेट नंतर वापरणार… असं नेहेमीच होतं.  हाच प्रकार मला लेज, भुजिया पॅकेट्स, वगैरेच्या बाबतीत पण आढळला.

बोर्डींग पास वर १० डिसेंबर आणी टेट्रापॅक वर जुन ०६ दिसतंय.. म्हणजे जवळपास सहा महिने पुर्ण होताहेत.

आता रिसेंटली हैद्राबादहुन जेट एअर  ( फुल सर्व्हिस ) ने आलो. तेंव्हा फ्लाईट मधे सुरुवातीला मॅंगो जुस चं पॅकेट दिलं होतं. जुसची चव थोडी बिघडल्यासारखी वाटते म्हणुन तक्रार केली, तर त्याने दुसरा जुस आणुन दिला, पण त्याची पण चव खराब लागत होती. सहज डब्यावर एक्स्पायरी डेट बघीतली आणि लक्षात आलं की सहा महिने पुर्ण होऊन गेले आहेत.

आत  ताज सॅट ची सर्व्हिस म्हंटल्यावर तर कमित कमी आपण अशी अपेक्षा ठेवतो की   अशा एक्स्पायरी डेट च्या जवळपासच्या वस्तु तिथे सर्व्ह केल्या जाणार नाहीत.. पण तसं नसतं.एक शिकलोय या अनुभवावरुन की एक्स्पायरी डेट नक्कीच पहायची.. कुठेही..!!!

तुझं माझं जमेना, तुझ्या वाचुन करमेना...

ऑक्सफर्ड डिक्शनरी एक नविन डिक्शनरी काढण्याचा मार्गावर आहे. असं लक्षात आलंय की नविन लग्न झालेल्या पुरुषांना ह्या स्त्रियांच्या शब्दांचे अर्थ निटसे कळत नाहीत त्यामुळे   पुरुषांचा  नेहेमीच गोंधळ होतो.. ह्या डिक्शनरीचा  वापर केल्याने स्त्रियांच्या उपयोगातल्या नेहेमीच्या शब्दांचा नीट अर्थ सगळ्या पुरुषांना समजेल, आणि गैरसमज ,तसेच नविन दांपत्यामधली भांडणं दुर होतील   असे तज्ञांचे मत आहे.

यावर काही लोकांचं म्हणणं असंही होतं की काही एक फरक पडत नाही..समजलं काय किंवा न समजलं काय.. शेवटी पुरुषांना करावं तर स्त्रियांच्या   मनासारखंच  नां?? तरी पण ऑक्सफर्ड डिक्शनरीच्या वतीने सगळ्यांना जर काही असे शब्द माहीती असतील, की ज्यांचा पुरुषाने वापरल्यास  ’लौकिक अर्थ’ असतो, पण स्त्रियांनी वापरल्यावर ’गर्भीत अर्थ’ असतो.. असे शब्द कृपया कॉमेंट्समधे लिहावेत, म्हणजे  ऑक्सफोर्डला फॉर्वर्ड करता येतील- गर्भित अर्थाच्या डिक्शनरी साठी. एक इ मेल आला होता, त्यावरुन सुचलं हे पोस्ट.

निटसं कळलं नाही कां?? काय म्हणणं आहे माझं ते?  इथे एक लहानसा अनुभव लिहितो, म्हणजे लक्षात येईल. आम्ही ( मी , सौ. मुली) डिमार्टला किराणा सामान (म्हणजे आपली ग्रोसरी हो)  घ्यायला संध्याकाळी गेलॊ होतो. आता सगळं महिन्याभराचं सामान घेउन , नंतर रांगेत उभं राहुन पैसे भरायला रात्रीचे ८-३० झाले म्हंटल, आपण आता हॉटेलमधेच जेवायला जायचं कां?? तर यावर उत्तर  होतं.. नको.. मी घरी गेल्यावर छान (?) गरम खिचडी लावते …आता जर तुम्हाला  खिचडी आवडत नाही हे माहिती आहे , म्हणजे याचा गर्भितार्थ  हो असा घ्यायचा आणी सरळ हॉटेलसमोर गाडी पार्क करायची. डिक्शनरीतर्ला पहिला शब्द:- नको = हो  आणि हो म्हणजे नाही

दुकानात गेल्यावर, अहो आपल्याला नविन चादरी  घ्यायच्या आहेत  नां?? आता चादरी, नविन काय , किंवा जुन्या काय, तुम्हाला काय फरक पडतो? पण  ‘आपल्याला’  हा शब्द पहा किती चपखल पणे वापरलेला आहे.. याचा अर्थ घ्यायचा असा… (आपल्याला = तिला ) म्हणजे तिला नविन चादरी घ्यायच्या आहेत, आणि बेटर यु से येस.. ..हो ’ आपल्याला’ घ्यायच्याय  .. 

एखाद्या विषयावर तुम्ही सगळ्या नातेवाईकांसमोर/ किंवा मित्र मैत्रीणींमधे जर  काही  तरी बोललात,  की जे बोलायला नको होतं, आणि …. ’आपण एकदा यावर व्यवस्थित बोललं पाहिजे’.. असं तिने कधी म्हंट्लं तर याचा अर्थ होतो की थोडा थांब, पाहुणे गेले की तु आहेस आणि मी आहे….माझ्या मनात बरंच काही खदखदतंय.. आणि तु ज्वालामुखी फुटणार आहे याच्या तयारीत रहा..  खुप कम्प्लेंट्स आहेत माझ्या- यु बेटर बी प्रिपेअर्ड… 

कधी भांडण झालं नेमकं, तुमचं बरोबर आहे, म्हणुन तुम्ही अगदी तावातावाने भांडताय, आणि नंतर हत्यारं टाकल्याप्रमाणे पण आवाजात जरब आणुन जेंव्हा ती  “बरं…. मी सॉरी… आता सॉरी म्हंटलं नां… बस्स.. विषय संपला….. असं म्हणते तेंव्हा याचा अर्थ ’ बच्चमजी मला कोंडित पकडतोस काय? यु विल बी सॉरी फॉर   धीस, आय विल सी दॅट यु विल रिपेंट धीस….   असा घ्यायचा असतो..

एखाद्या वेळेस दुकानात गेल्यावर तिने पसंत केलेली ती मातकट रंगाची साडी नाकारुन तुम्ही दुसरी  एखादी सुंदर ( तुमच्या मते )  साडी ( कधी नव्हे ते.. ) पसंत करता.. आणि तुला ही छान दिसेल गं, घेउन टाकु या आपण ही.. असं मोठ्या प्रेमाने म्हणता, पण तेवढ्यात तिच्या चेहेऱ्यावरचे निर्विकार भाव पाहुन तुम्ही दुसरं काही म्हणण्यापुर्वीच..  ’छान आहे..तुमची आवड ’ असं  म्हंटलं की मग समजायचं की तिला ही साडी बाईसाहेबांना आवडलेली नाही.. आणि मुकाट्याने खाली टाकुन द्यायची…

बरेचदा तुम्ही तिच्या बॉडि लॅंग्वेज कडे दुर्लक्ष करुन,किंवा लक्षात न आल्यामुळे   ’साडी पॅक करो’ म्हणुन दुकानदाराला सांगता, तेंव्हा जर तीचं पुटपुटणं ऐकु आलं की  हो….. ’घेउन टाका तुम्हाला आवडली असेल तर” ….. की सरळ दुकानदाराला रुको भैय्या, ये नई मंगताय… म्हणुन सांगायचं.. कारण या घेउन टाका नां= चा अर्थ होतो की मला ही साडी नकोय.. आणि तुम्ही घेतली तरी मी  कधीच नेसणार नाही..  थोडक्यात गो अहेड , घेउन टाक/ करुन टाक = माझी इच्छा नाही तु हे करावंस अशी

दिवसभर काम करुन आल्यावर रात्री आंघोळ करायचा कंटाळा आला, आणि तिने रात्री पलंगावर पडल्या पडल्या कॉमेंट टाकली.. की तु कित्ती मॅनली आहेस रे.. म्हणजे याचा अर्थ.. असा की तुझ्या घामाचा खुप वास येतोय.. उठ, जा , आणि आंघोळ करुन ये. जमलंच तर दाढी पण करुन ये…  

कधी कधी रात्री लाइट ऑफ कर रे.. बी रोमॅंटीक.. असं म्हंटलं, की समजायचं, की अरे मी कित्ती लठठ झाली आहे नां, मला अनिझी वाटतंय लाईट सुरु असला की .. .. म्हणुन लाईट ऑफ कर..

जनरल घराबद्दल तर बरेचदा निरुपद्रवी वाटणाऱ्या कॉमेंट्स या खुप महत्वाच्या असतात.  जसे ह्या फ्लॅटला बाल्कनी हवी होती बेडरुमला, किंवा किचन थोडं कम्फर्टेबल वाटत नाही, किंवा हा फ्लॅट चांगला आहेच रे…. पण इथे कपडे वाळत घालायला जागा नाही व्यवस्थित… या सगळ्यांचा अर्थ  म्हणजे मला ह्या घराचा कंटाळा आलाय, आणि आता नविन घर बघणं सुरु कर..घर बदलु या आपण आता.

रात्री तुम्ही मस्तपैकी गाढ झोपलेले आहात. मस्त पैकी घोरणं सुरु आहे. तेवढ्यात.. ” अहो.. मला कसला तरी आवाज ऐकु येतोय … जरा बघा नां दार उघडुन … ” याचा अर्थ, मला अजिबात झोप येत नाही, आणि तु झोपला आहेस??  चल उठ आणि मग आपण गप्पा मारु या.. आणि हवं तर…………..

बरेचदा तुम्ही नुसते सहज बसलेले असता, तेवढ्यात ’तु खरंच सांग , तुला मी आवडते नां? किंवा तुझं माझ्यावर प्रेम आहे नां?? असं वाक्य कानावर पडलं, की आपलं पैशाचं पाकिट तपासुन पहा.. किती आहेत शिल्लक ते.. आणि बॅंक बॅलन्स आठवण्याचा प्रयत्न करा. कारण याचा अर्थ होतो की मी तुला  खर्चात पाडण्याचा प्लॅन केलेला आहे, किंवा काहीतरी खुप महागाचं विकत घेउन मागणार आहे.

प्रेमा बद्दल तर नेहेमीच बोलणं सुरु असतं.. मग एखाद्या वेळेस.. तुझं माझ्यावर किती प्रेम आहे??  ( वरच्या पॅरा मधे तुझं  माझ्यावर प्रेम आहे कां? हे वाक्य होतं- फरक लक्षात घ्या) असं क्वांटीटीव्ह वाक्य ऐकु आलं की समजावं तिने नक्कीच तुम्हाला न आवडणारी कुठली तरी गोष्ट केलेली आहे… मानसिक तयारीत रहा, की आता ती काय बॉम्ब फोडते ते. ….  म्हणजे सासुरवाडीचे लोकं सह कुटूंब सह परिवार आणि इष्ट मित्रांसह तुमच्या एल टी सी च्या पिरियड मधे बोलावुन ठेवले आहेत,  आणि पुर्ण एल टी सी त्यांच्या बरोबर घालवायची आहे… असे काही तरी पण असु शकते..

तुम्ही एखाद्या गोष्टीवर डिस्कस करताय तिचा मुद्दा तुम्हाला अजिबात पटलेला नाही, म्हणुन तुम्ही आपला मुद्दा पुन्हा जोर लावुन मांडताय, तुम्हाला समजतंय की तुम्ही जिंकताय वाद विवादामधे… तेवढ्यात तिने जर तुम्ही नीट कम्युनिकेट करा हो, तुम्हाला काय म्हणायचंय ते.. असं म्हंटलं  म्हणजे  याचा अर्थ ” मी काय म्हणते ते नीट ऐका आणि सरळ सरळ वाद विवाद न करता मान्य करा:.. असा घ्यायचा असतो.

संध्याकाळची वेळ.. तुम्ही तयार होऊन सोफ्यावर तिच्या तयार होण्याची वाट पहाताय. तेवढ्यात… माझं एकाच मिनिटात होतंय बरं कां.. असं म्हणाली की समजा.. बहुत देर है और… लॅप टॉप सुरु करा आणि टायपा एखादं पोस्ट .. ब्लॉग साठी.. हा हा हा..
चला, झाली ती तयार.. मी येतो आता…

(हे फक्त एक विनोदी पोस्ट म्हणुन लिहिलंय , कोणाला दुखवण्याचा उद्देश नाही)

इनकम टॅक्स म्हणजे आपल्या सगळ्या जिव्हाळ्याचा विषय.नेमेची येतो मार्च महिना प्रमाणे डिसेंबर सुरु झाला की  इनकम टॅक्स भरायचे वेध लागतात. फेब्रुवारी , मार्च मधे पगार मिळणार की नाही- की सगळा पगार टॅक्स मधे जाणार?? याचे टेन्शन सुरु होते..

टॅक्स वाचवण्याच्या नविन  युक्त्या घेउन एल आय सी वाले, म्युचुअल फंड वाले तुमच्या मागे लागतात , आणि एकमेकांच्या प्रपोझलस मधल्या त्रुटी सांगतात..

आम्ही कामं करायची, पैसे कमवायचे आणि ते सरकारच्या बोडख्यावर घालायचे!!!! किती संताप येतो नां इनकम टॅक्स भरतांना?? मला तरी येतो….. आणि पुन्हा आपल्या पैशाची  जी उधळपट़्टी ही सरकारी धेंडं करतात ती पाहिली की मग तर अजुनच चीड येते. आपल्या टॅक्सच्या पैशातुन चालणारी त्यांची चैन.. जाउ द्या…..हा एक वेगळाच विषय होईल .

खोटी बिलं लावली मेडीकलची म्हणुन काही खासदारांकडुन पैसे वसुल करण्यात आल्याची एक लहानशी बातमी वाचली कुठेतरी- आणि तेंव्हाच जाणवलं की आपल्यासारखे मध्यमवर्गीयच फक्त या टॅक्स नावाच्या  ब्रम्हराक्षसाला घाबरतात, नेते मंडळी  , बिझिनेस मन वगैरे तर  सगळ्या पळवाटा वापरतात..

सगळ्यात जास्त इनकम टॅक्स पेअर्स मधे आहेत, बिन भांडवली धंदा करणारे.. म्हणजे सिनेमा स्टार्स.. क्रिकेट स्टार्स… इत्यादी. क्रिकेटर्स मधे अर्थात धोनी /तेंडुलकर  आणि सिनेमाच्या जगात असलेले अक्षय कुमार आणि शाहरुख खान यांची नांव प्रामुख्याने बातम्यात झळकत असतात.

आपल्या कडे मल्टिपल टॅक्सेशन आहे. तरी बरं सेल्स टॅक्स मधे  आजकाल व्हॅट सुरु झाल्यामुळे थोडं रेगुलरायझेशन आलंय या टॅक्सेशन मधे.पुर्वी प्रत्येक स्टेट ला वेगवेगळा टॅक्स स्ट्रक्चर होतं , ते सगळं एका रांगेत आणायला म्हणुन घेतलेली ही स्टेप !!  काहीही झालं तरी लास्ट पॉइंटला जो कोणी असेल त्याला टॅक्स भरावाच लागतो, त्यापासुन सुटका नाही.. आणि व्यापाऱ्यांना मल्टीलेव्हलला फक्त डिफरन्स टॅक्स भरुन मॉड्व्हेट घेता येतो. हे जे काही लिहिलंय ते एक्साइझ आणि सेल्स टॅक्स बद्दल आहे.

नविन कार घेतांना आयुष्यभरासाठी रोड टॅक्स घेतला जातो आपल्याकडुन. हा टॅक्स पुढली पंधरा वर्षं रस्त्यांच्या दुरुस्ती साठी वापरावा अशी अपेक्षा असते. तरी पण   नदीवर नविन पुल बांधाला गेला की ,त्यासाठी टोल टॅक्सचा बुथ ताबडतोब उभा रहातो. याला पुन्हा एक सुंदर नाव आहे- ’बिओटी’… म्हणजे बिल्ड, ओन , आणि तुमचे पैसे वसुल झाले की ट्रान्सफर करा सरकारला.

आता जर बिओटी या तत्वावर जर  नविन कामं होणार असतील तर आपण टॅक्स कसला भरतो?? बरं हे जाउ द्या.. पण समजा  एकदा एखाद्या कंपनीला कंत्राट दिलं की तुम्ही बिओटी तत्वावर रस्ता बनवा, की मग त्या कंपनीच्या मालकाच्या पुढच्या सात पिढ्या त्या बनवलेल्या रस्त्याचे पैसे वसुल करित रहाते.

त्या रस्त्याच्या डेव्हलपमेंटचे पैसे वसुल झाले की टोल बंद करावा अशी अपेक्षा असते.. पण तसं होत नाही…….!!!!! आणि हा जिझीया कर नेहेमीकरता सुरु रहातो. पैसे वसुल झाले आणि  सरकारला  रस्ता  किंवा ब्रिज ट्रान्स्फर करण्याची वेळ आली की रस्ता पुन्हा खराब झालेला असतो… आणि मग पुन्हा बीओटी चं  नविन टेंडर निघतं..  .असो.. विषयांतर होतंय…. हे पोस्ट मुख्यत्वे करुन इनकम टॅक्स वर आहे.

बरेचदा तर अशीही वेळ येते की वर्षा अखेर तुम्ही जेंव्हा इनकम  टॅक्स डिडक्टेड ऍट सोअर्स ची अमाउंट पहाता तेंव्हा खरं तर भोवळंच येते. पण आपल्या सारख्या नौकरी पेशातल्या माणसांना इनकम सगळं व्हाईट असल्यामुळे लपवता येत नाही!!!!!आणि टॅक्स तरी किती प्रकारचे.. परचेस टॅक्स, सेल्स टॅक्स, एंट्री टॅक्स, ऑकट्रॉय, इंटरस्टेट सेल्स टॅक्स..  म्हणजे तुम्ही काहीही करा.. टॅक्स आहेच भरायचा…

इनकम टॅक्स भरण्यासाठी पुर्वी तो सरल फॉर्म होता , त्या पुर्वी चार पानांचा फॉर्म होता. तो समजुन घ्यायलाच बराच वेळ लागायचा,पण दर वर्षी ह्या रिटर्न्स ची पध्दत बदलते..तुम्हाला थोडं फार समजू लागलं की लगेच नविन फॉर्म येतो टॅक्सेशनचा. आता या वर्षी तर ऑन लाइन फॉर्म भरायचा पण ऑप्शन दिलेला आहे.

आपल्याला या वर्षी किती टॅक्स भरावा लागेल हे पण कॅल्क्युलेट करता येत नाही. वर्ष झालं की ५०० रुपये देउन कोणाकडुन तरी तो फॉर्म भरुन घ्यायचा – हेच आपण करतो..

इथे एक एक्सेल शिट आहे. ती शिट डाउन लोड करा, आणि त्यामधे सगळे आकडे भरा.. तुमची टॅक्स लायब्लिटी कॅल्क्युलेट केली जाउ शकते…..अगदी कुठल्याही टॅक्स कन्सल्टंटची मदत न घेता…. अतिशय उपयोगी एक्सेल शिट आहे ही….बघा किती टॅक्स भरावा लागेल या वर्षी ते…… !!!!

या विषयावर पुलंनी लिहुन ठेवल्यामुळे इतर कोणी यावर लिहिण्याचा प्रयत्नच करीत नाही.  पुलंचा जो पोपटावरचा लेख होता त्यावर तर मी अगदी जाम फिदा होतो. सगळ्यात सुंदर लेख होता तो पाळीव प्राणी या  विषयावरचा. त्यातलं ते वाक्य अजुनही आठवतं, की म्हातारे आजोबा वारले आणि त्या पोपटाने येणाऱ्या जाणाऱ्या मुलींना आवाज देणे थांबवले..

हॉटेल मधे जेवणारा पोपट..

पण आपल्या आजच्या लेखाचे दोन ’ हीरो’  पोपटअगदी ठरवुन  ठेवल्या प्रमाणे पुलंच्या लेखातल्या पोपटाच्या अगदी विरुध्द वागत होते. तर  एकदा माझी भाची  गौतमी नाशिकला हॉटेलमधे जेवायला गेली होती.. आता माझीच भाची म्हंटल्यावर जे काही दिसेल त्याचे फोटो काढायची सवय अगदी जेवणाच्या डिश पासुन तर कसलेही फोटॊ क्लिक करित असते ती, अगदी म्हशीचं शेण जरी पडलेलं दिसलं तर-   ते पण!

तर त्या हॉटेलमधे एक फॅमीली जेवायला आली होती. त्यांच्या बरोबर त्यांचा पाळलेला पोपट पण होता. सगळ्यांच्या बरोबर हा पोपट बसला होता जेवायला. अगदी व्यवस्थित वेगळी डिश दिली होती त्याला. त्या डिशच्या काठावर बसुन  तो पोपट व्यवस्थित जेवत होता. घरचे सगळे मेंबर्स जेवायला आले तर मग पोपट का नाही?? आता हैद्राबादला लग्नाच्या निमित्याने भेट झाली भाचीशी तेंव्हा तिने त्याचा काढलेला फोटो मला ब्ल्यु टुथ ने दिला, आणि ही सगळी घटना सांगितली. तर  तोच  फोटो आता इथे पोस्ट करतोय…

हा फोटो पाहिल्यावर मात्र आमच्या घरी  असलेल्या पोपटाची आठवण झाली आणि त्याचा पण फोटॊ शोधुन काढला..  जवळपास २५ वर्षं आमच्या घरी होता हा पोपट. हा अगदी   लहान असतांना, म्हणजे त्याच्या अंगावर पिसं पण नसतांना एका आदिवासी बाईने आणुन दिला होता. सुरुवातीला त्याला बघुन तर आई घाबरलीच होती, की हा जगतो की मरतो म्हणुन. पिवळी चोच, अंगावर काटे काटे होते त्याच्या. त्यामुळे तो पोपटच आहे की दुसरा कुठला पक्षी तेच कळंत नव्हतं..पण नंतर हळु हळु काही दिवसांनी अंगावर हिरवी गार पिसं आली.

इतका लहन असल्याने , तेंव्हा त्याला चक्क भाताची पेज भरवुन वाढवलं होतं. मोठा झाल्यावर सुध्दा जरी पिंजऱ्याचं दार उघडं ठेवलं तरीही तो कधीच उडुन गेला नाही. पिंजऱ्याचं दार हे केवळ त्याला मांजरापासुन  वाचवण्यासाठीच लावावं लागायचं.

रोज सकाळी उठल्यावर पिंजरा स्वच्छ करणं हे एक काम असायचं.हा पोपट मी जेंव्हा ७वीत होतो तेंव्हा आणला होता. मला खुप आवड होती  पक्षी, प्राण्यांची..  म्हणुन एक कुत्रा पण पाळला होता घरी.   तो लवकरच वारला, पण हा पोपट मात्र आमच्या घरी जवळपास २६ वर्षं होता. कांही वर्षानंतर त्याला मोकळं सोडण्याचा पण प्रयत्न केला होता, पण त्याला पिंजऱ्यातच सेफ वाटायचं. पिंजऱ्या बाहेर टोमॅटो ठेवला, आणि दार उघडून ठेवलं, तर तो टोमॅटॊ चोचीने उचलुन परत पिंजऱयात जाउन बसायचा.

आमच्या घरचा पोपट .. दार उघडंच असायचं त्याच्या पिंजऱ्याचं नेहेमी...

या व्यतीरिक्त त्याला जरड वांगी  आणि कुठलंही बी असलेली भाजी किंवा फळ खुप आवडायचं. त्या वांग्याच्या बियांना तो बारीक करुन त्या बी च्या आतलं काहीतरी खायचा. दुध साखर पोळी कुस्करलेली , आणि चिवडा म्हणजे त्याचे सगळ्यात आवडते खाद्य. चिवड्यामधले तीळ, खसखस वगैरे त्याला खुप आवडायचे .खसखस, तीळ वगैरे गोष्टी तो बारिक करुन त्याच्या आतलं काय असेल ते तासन तास खायचा.

इतका माणसाळला होता, की अगदी मांजरी प्रमाणे आपले लाड करुन घ्यायचा आपले,डोक्यावरुन हात फिरवलेला त्याला खुप आवडायचं- तसेच आयाळ कुरवाळावी तसे त्याच्या मानेला बोटाने खाजवलं की त्याला खुप आवडायचं.  आमच्या घरच्या लोकांना तो कधीच चावला नाही, पण बाहेरच्या माणसाने जवळ यायचा प्रयत्न केला तरी पण चोच मारायचा.

आमच्या घरात माझ्या दोन लहान मुली होत्या, तेंव्हा सहाजिकच त्याच्याकडे थोडं दुर्लक्ष  व्हायचं, म्हणुन काही दिवस थोडा राग केला मुलींचा, पण नंतर लवकरच त्याला बहुतेक समजलं असावं की ही घरचीच मंडळी आहे, म्हणुन मग त्याने त्यांना चोच मारणं बंद केलं.

दररोज रात्री त्याच्या पिंजऱ्याला झाकुन ठेवावं लागायचं. कधी विसरलो तर ओरडुन ओरडुन आकांत करायचा तो पिंजरा झाके पर्यंत.

त्याला पिंजऱ्यात बघुन नंतर मग मात्र खुप वाईट वाटायचं .वाटायचं त्याने उडुन जाव दुर कुठे तरी.. पण कधीच न उडल्याने कदाचीत पंखाचे स्नायु डेव्हलप झाले नसावे त्याच्या… दुसरं म्हणजे , त्याला पिंजऱ्यामधे इतकं सेफ वाटायचं की त्याने कधीच उडुन जायचा प्रयत्न केला नाही. मला तर कित्येकवेळा स्वप्नं पडायचं की आपला पोपट ऊडुन गेलाय, आणि उंच आकाशात उडतोय म्हणुन.. हे स्वप्न अजुनही पडतं बरेचदा…

त्याच्या साठी एक मोठा पिंजरा करुन घेतला होता ज्यात तो २० वर्ष तरी राहिला.त्याच्या मृत्यु नंतर मात्र त्या पिंजऱ्याला तोडुन  फेकुन दिलं बाहेर.. नेहेमी करता.. आणि या पुढे आयुष्यात कुठलाही प्राणी पाळायचा नाही याचा प्रण करुन…  आणि कोणी पाळत असेल तर त्याला परावृत्त करायचं हे  ठरवुन!!

आता  हे हेडींग टाकलं पोस्टला याचा अर्थ हा नाही की मी फक्त हेच स्टेशन ऐकतो किंवा हे पोस्ट केवळ रेडीओ मिर्ची बद्दल आहे. हे पोस्ट मुंबईला असलेल्या सगळ्या रेडीओ स्टेशन्स बद्दल  आहे हे पोस्ट…अगदी इन्क्लुडींग   महिलाओंके लिये स्पेशल और भारत का एक मात्र रेडीओ स्टेशन  “म्यांउं  रेडीओ स्टेशन ” करता पण आहे. त्या  म्यांउं स्टेशनवर एक रेडीओ जॉकी आहे, त्याचं  हिंदी बोलणं ऐकलं की तो ’गे’लेला असावा कां? असा  संशय येतो बरेचदा, जाउ द्या. आपल्याला काय करायचंय ??

असो, तर या पोस्ट चं कारण हे की  कुठल्याही मुंबईला  अस्तित्वात असलेल्या सात -आठ एफ एम चॅनल पैकी एक चॅनल चालु केलं तरीही कायम त्या रेडीओ जॉकी चं हिंदी मधलं बोलण सुरु असतं , आणि  हिंदी मधे गाणी !!चुकुनही मराठी गाणी लावली जात नाहीत- एखाद्या वेळेस तुम्हाला तामिळ गाणं पण ऐकवतील, पण मराठी नाही…..  इतके रेडीओ स्टेशन आहेत, पण सगळ्याच रेडीओ स्टेशनवर एकजात सगळे हिंदी मधे बोलणारे  जॉकी  कां आहेत?  कां म्हणुन  एकही माईचा लाल मराठी बोलणारा जॉकी  नाही मुंबईच्या एफ एम वर?

अर्थात हे बोलतोय मी मुंबई बद्दल , पण इतरही शहरात असंच असावं असं मला वाटतं. असंही ऐकण्यात आलंय, की मुंबईच्या लोकल मुलांना रॆडीओ जॉकी च्या नोकऱ्या केवळ हिंदी फ्ल्युएंटली बोलता येत नाही म्हणुन नाकारल्या गेल्या आहेत, आणि बिहार युपी मधल्या हिंदी भाषिकांना नौकऱ्या देण्यात आलेल्या आहेत, जे येता जाता मराठी भाषिकांची रेडीओवर खिल्ली उडवत असतात.. मुद्दाम चुकिचे मराठी बोलुन…आणि  फालतु कॉमेंट्स पास करुन..

आता मुंबईतला मराठी टक्का कमी झालाय, सगळे इथे हिंदी भाषिक आहेत, मुंबई कॉ्मोपॉलिटीयन सिटी आहे म्हणुन म्हणे रेडीओ वर हिंदी मधे अनाउन्स केलं जातं !!!!असाही प्रचार काही विचारवंत करतील.. पण ……  एकच विचारावसं वाटतं…. की मराठी लोकं संपले कां सगळे मुंबईतले  म्हणुन मराठी गाणी लावत नाहीत हे?? हे भैय्ये रेडीओ जॉकी यांचा मराठी द्वेश तर बरेचदा यांच्या कॉमेंट्स वरुन दिसुन येतो, म्हणुन हे मराठी गाणं लावतील अशी आशा करणेच चुकीचे आहे.

बरं एका गोष्टीचं अजुन वाईट वाटतं, की बरेचदा डायल  इन कार्यक्रमामधे मराठी  प्रेमी (?) मराठी भाषिक लोकं पण मोडक्या तोडक्या हिंदी मधेच त्या रेडीओ जॉकीशी बोलतात. त्यातल्या त्यात मराठी मुली तर अशा बोलतात की जर तो जॉकी समोर असता तर त्याच्या गळ्यात पडुन मटा मटा पापी घेतली असती त्याची या बयेने असं वाटतं ऐकतांना….. अजुन पर्यंत एकही  मर्द मराठा दिसला नाही की जो रेडिओ जॉकीशी मराठीत बोलेले असा.  मी रेडीओ ऐकतॊ तो केवळ ड्रायव्हींग करतांना,   तेंव्हा  डायल इन मधे हे    तुटकं हिंदी बोलणारे मराठी लोकंच दिसुन येतात. त्या मराठी मधे बोलणाऱ्या मर्द मराठ्याची मी वाट पहातोय…

काही दिवसांपुर्वी , कौशल इनामदारने व्होडाफोनची वाजवली होती. ह्या व्होडाफोनवाल्या कॉलसेंटरवाल्यांना सुचना दिलेल्या होत्या की फक्त इंग्रजी किंवा हिंदी मधेच ग्राहकांशी संवाद साधावा. काहिही झालं तरी मराठी मधे बोलु नये म्हणुन यांना स्पेशल इन्स्ट्रक्शन्स दिलेल्या होत्या. आता कौशलने थोडंफार ओरडा केला म्हणुन पेपरला बातमी आली,आणि व्होडाफोनच्या लोकांनी पण डिक्लरेशन दिलं की मराठी मधे संवाद साधणे सुरु करण्यात आलेले आहे…

अर्थात हे अगदी शंभर टक्के खोटे आहे. मी पण आज   स्वतः व्होडाफोनला फोन केला असतांना त्यांनी माझ्याशी मराठीत बोलणे नाकारले.  मला वाटतं की ’त्या- मराठी प्रेमी’ राजकिय पक्षांना व्होडाफोनवाल्यांनी इलेक्षन फंडाला भरपुर पैसे दिले असावेत म्हणुन गप्प बसले आहेत सगळे पक्ष. असो..  या पक्षांचं मराठी प्रेम असं बेगडींच असावं असं वाटतं हे पाहिलं की..

कौशलचं एका बाबतित कौतुक करावंसं वाटतं , ’की एकलाच चालत जा’ या उक्ती प्रमाणे हा माणुस नेहेमी मराठी साठी काही ना काही करित असतो. कधी असं व्होडाफोनशी भांडण, तर कधि मराठी अस्मिता गीत रेकॉर्डींग. आणि हे सगळं कुठलंही वैय्यक्तीक स्वार्थ न बाळगता. म्हणुन कौशल माझ्या फेस बुक फ्रेंड लिस्ट मधे आहे म्हणुन सांगतांना बरं वाटतं..!!

हैद्राबादला गेलो असतांना एफ एम वर चक्क तेलगु गाणी आणि कोचिनला केरळी गाणी सुरु होती रेडीओवर.. मग आपल्या इथे कां मराठी गाणी ऐकायला मिळत नाहीत आपल्याला?? या रेडिओ स्टेशन्स ची दादागीरी अशिच चालु रहाणार आहे कां?? ह्या रेडीओ  वर मी तामिळ गाणं पण एकदा ऐकलंय, गुजराथी पण एखाद्यावेळेस लागते, पण मराठी गाणी कधीच लागत नाहीत.

पुण्याला असतांना रेडिओ जॉकीचं मराठी + हिंदी बोलणं ऐकलं. चला. अगदीच नसल्यापेक्षा थोडं तरी आहे म्हणुन समाधान करुन घेतलं स्वतःचं.. मराठी गाणी पुण्याला एफ एम रेडीओ वर लागतात कां? हे माहिती नाही .. फार पुर्वी म्हणजे एक दोन वर्षापुर्वी  एका कुठल्याशा रेडीओ स्टेशनवर मराठी गाणी अगदी सकाळी साडे पाचच्या सुमारास लागायची , हल्ली ती पण शंभर टक्के बंद करण्यात आलेली आहेत. याच स्पिडने मराठीचा दुःस्वास सुरु राहिला, तर थोड्याच दिवसात भोजपुरी बोलणारा भैय्या रेडीओ जॉकी म्हणुन सिलेक्ट केला जाईल इथे मुंबईला… !!!!

इथे महाराष्ट्रामधे मराठी च पुरस्कार करण्याच्या कामी आपणही थोडी फार मदत करायला पाहिजे. रेडिओ स्टेशन्स वर हे राजकिय पक्ष मोर्चा वगैरे नेणार तर नाहीच.. (कारण आर्थिक संबंध वगैरे किंवा जे काही असेल ते असो..) तेंव्हा कार्यकर्त्यांनीच काहीतरी ठोस कार्यक्रम हाती घेतला पाहिजे. नाही तर नुसतं आमची मराठी म्हणुन बेंबीच्या देठापासुन बोंब मारा, आणि शेवटी मुंबई ही बम्बई झालेली बघा… इथे एक इ मेल फॉर्वर्ड  टाकतोय… बघा , वाचा, आणि विचार करा.. जय महाराष्ट्र..